Again

Het hoofdpersonage wordt uiteengerukt door haar eigen tegenstrijdigheden en wordt gesaboteerd door een samenspel van onoverkomelijke angsten en verlangens. Ze lijkt onvermijdelijk vast te lopen in zich steeds herhalende patronen.

Tags

25.10.2018 Jana Dejonghe

In 2016 startten beeldend kunstenaar & filmmaker Geert Lenssens en danseres/performer Lien Van den Elsen een nieuwe artistieke samenwerking op. Hun collectief Dauw experimenteert met verschillende kunsttakken en komt nu voor het eerst met een afgewerkt product naar buiten: de experimentele film ‘Again’, die dans, muziek én video combineert.

Een meisje (Lien Van den Elsen) zit vastgebonden aan een stoel en rukt zich moeizaam los. Eens bevrijd, blijkt het toch niet makkelijk om ongebonden te leven. Met repetitieve bewegingen toont ze de moeilijkheid tussen het verlangen naar vrijheid en dat naar gebonden zijn. Ook wanneer een tweede danser in beeld verschijnt, blijft deze tweestrijd het hoofdthema.

De grens tussen dans en acteren is flou: het filmmedium vereist een ander soort bewegen en vooral veel aandacht voor mimiek – je zit als kijker namelijk dichter op de danser/acteurs dan als publiek in een zaal. Op enkele momenten krijg je het gevoel dat je naar een dansvoorstelling op een podium kijkt, op andere verlies je je moeiteloos in dit cinema-experiment. Dat onevenwicht is niet per se een gemis, maar het stoort de kijkervaring soms wel.

Hoewel experimenteel en soms bevreemdend, is de choreografie ook erg narratief en symbolisch. Ze vormt een belangrijke rode draad doorheen de film. De arena is ideaal gekozen en draagt, samen met de effecten en kleurenschema’s, bij aan de esthetiek van stille zwart-wit horrorfilms die de film hoogt draagt. De oude, begroeide industriële locatie geeft ook vrijheid aan de dansers om meer ruimte te benutten dan bij een gewone voorstelling mogelijk is.

De mix van kunsten in deze kortfilm werkt dus: ‘Again’ is een duidelijk opgebouwde dansfilm met een strak snufje Halloweensfeer, die experimenteel durft te zijn, maar tegelijk haar kijkers niet het oog verliest. Alleen de discrepantie tussen ‘dansen’ en ‘acteren’ zorgt soms voor een wat moeilijke wrijving.

Op de aftiteling verschijnt nog: “no-budget production”. Lenssens nam het filmen en de postproductie op zich, terwijl Van den Elsen het idee ontwikkelde en de choreografie maakte en uitvoerde, samen met Robin Vanden Bussche als tweede danser. De sinistere soundtrack werd door Gillis Sacré verzorgd. Met slechts vier medewekers weet het collectief met beperkte middelen een net resultaat neer te zetten. Ondertussen werken de kunstenaars aan een nieuw project getiteld ‘Mindf*ck’ – benieuwd!

1