Entre-deux

Oan Moonens 2019 België 18 '
Twee jonge vrienden zijn na school onderweg naar de sportclub. Hun route voert hen door de wervelende grootstad Brussel. Samen in de bus, op de tram, te voet.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2019
  • CUT TO: GENT 2020
10.12.2019 Tom Cuypers

Het openbaar vervoer is een beetje de wachtkamer van het dagelijkse leven. Klinkt wollig, maar er schuilt wel een grote waarheid in. Als tussenplek tussen startpunt en bestemming is het een soort niemandslandsland waar weinig gezegd of gedaan kan worden. En toch schuilt er veel persoonlijkheid in zo’n reis.

Oan Moonens focust in haar kortfilm ‘Entre-deux’ op twee pubers die het openbaar vervoer nemen en ondertussen praten over heel veel, en tegelijk vooral erg weinig. Terwijl ze wachten op iemand die niet komt opdagen hebben ze het over zakjes chips, dronken avonden, vrienden, en over wat er langs het busraam passeert.

De camera volgt het tweetal in cinéma vérité-stijl: lange lenzen maken vanop grote afstand intieme close-ups, net zoals je op de bus ook vaak in de persoonlijke ruimte van een onbekende medereizger wordt geduwd. Inhoud en stijl lijken af en toe wel een uitloper van het werk van Moonens' klasgenoot Joy Maurits, met ‘hier.’.

De dialogen voelen erg natuurlijk aan, mede door de banale nonsens waarmee ze hun trip aan elkaar knopen. Ruim vijf minuten lang hebben ze het over een zakje chips, terwijl beide tieners niet echt geïnteresseerd lijken in dat onderwerp. Toch blijft het gesprek voortkabbelen, al is het maar om geen stilte te laten vallen. Als de één zijn gsm bovenhaalt, doet de ander, als in een automatische reflex, hetzelfde. Herkenbaarheid troef.

In dit soort naturalistisch portret van twee jongens onderweg heb je weinig narratief nodig om de film voort te stuwen. Tijdens het laatste kwart van de film verdwijnen beide kerels uit beeld. Zijn ze afgestapt? Hebben ze uiteindelijk de juiste weg gevonden? We komen het niet te weten.

Moonens zoekt een ander perspectief op, bijna letterlijk schuimt de camera andere tramreizigers af op zoek naar een nieuw verhaal. Als kijker blijf je daarom misschien wat ontredderd achter, alsof de jongens ons zonder verklaring op de bus hebben laten zitten. Maar misschien is dat net ook het hele punt.

2