Juillet 96

Michèle Jacob 2020 België 25 '
Juli 1996, het strand, de zee, de zon. De tienjarige Sophie brengt de zomervakantie door met haar moeder en haar nichtje Laurence. Ondertussen zoekt het hele land nog steeds naar twee vermiste meisjes.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2020
  • Kortfilmfestival Leuven 2020
20.08.2020 Carmen van Cauwenbergh

Eindeloze zomers aan zee, zwemmen, skaten, vliegeren. Het roept voor velen onder ons idyllische en zorgeloze jeugdherinneringen op. In ‘Juillet 96’ wil de tienjarige Sophie niks liever dan haar vakantie aan zee net zo doorbrengen. Wanneer haar nichtje Laurence op bezoek komt, worden de dingen complexer.

Laurence is ouder en heeft ondertussen andere interesses: zonnen, roken, naar Nirvana luisteren en jongens versieren. Het ritueel dat de kleine Sophie uitvoert voor ze in zee gaat, heeft Laurence al achter zich gelaten. Wanneer die laatste begint rond te hangen met een groepje jongens en deelneemt aan de typische groepsdruk en puberale pesterijen, wordt de kloof tussen beide meisjes nog groter. Sophie is deels gefascineerd door de ontplooiingen van haar oudere nicht, maar ook teleurgesteld. Ze had zich dit bezoek anders voorgesteld. Ook Laurence balanceert zich tussen twee werelden: als jongvolwassene wil ze niet onderdoen voor haar vrienden, maar totaal ongevoelig voor de wensen van haar nichtje blijkt ze ook niet.

In deze dromerige, tactiele film van Michèle Jacob herbeleven we voor een stuk ook onze eigen jeugd.

Bovendien wordt hun zomerplaatje doorbroken door de spanning van een verdwijningszaak. Een jaar geleden zijn twee achtjarige meisjes spoorloos verdwenen en tot op heden is er geen enkele aanwijzing. Ook de afwezigheid van Sophie haar vader roept vragen op. Volgens Laurence staat dat huwelijk op springen. De zomer van ’96 is niet zoals die van vorige jaren: Sophie’s zorgeloze wereld vertoont barsten.

Tijdens een spelletje verstoppertje dat uit de hand dreigt te lopen, groeien beide nichtjes even terug dichter naar elkaar toe. Daarvoor moeten ze eerst elk hun eigen catharsis doorstaan. Sophie’s angsten over de verdwijningszaak komen tot een hoogtepunt wanneer ze denkt een vreemde man in de duinen te zien, terwijl Laurence inziet dat haar gedrag onverantwoord is.

In deze dromerige, tactiele film van Michèle Jacob herbeleven we voor een stuk ook onze eigen jeugd. Dat is vooral te danken aan de sterke prestatie van Liocha Mirzabekiantz die de gelaagde belevingswereld van een tienjarig kind subtiel voelbaar maakt, en ons moeiteloos terug in de tijd katapulteert.

Jacob toont dat hoe ouder we worden, hoe complexer de wereld wordt. In ‘Juillet 96’ mixen verschillende belevingswerelden met elkaar: Sophie wordt meer volwassen, terwijl Laurence het kind in zichzelf terug toelaat. “Het is vervelend, maar het gaat wel weer over,” stelt Laurence haar jongere nicht gerust wanneer die in een hoestbui schiet na een trek aan een sigaret. Een perfecte samenvatting voor deze coming-of-age perikelen — ieder van ons maakt een juli uit 1996 door.

2