Nest

Matthee Van Holderbeke 2020 België 14 '
Een Gentse fotografiestudent hunkert naar onafhankelijkheid.

Cast & crew

Awards & selecties

  • JEF Festival 2021
09.02.2021 Youness Iken

Matthee van Holderbeke zagen we al op de credits verschijnen van enkele gesmaakte afstudeerfilms zoals ‘Midnight Jazz’ van Jules Mathôt en ‘Eden’ van Sven Spur. In tegenstelling tot de vibrerende rood-blauwe cinematografie uit deze films is van Holderbekes eigen afstudeerwerk ‘Nest’ een grijze slice-of-life over het leven met gescheiden ouders.

Als student fotografie heeft Boris nood aan een nieuwe stek. Hij probeert evenwicht te vinden in zijn passie en de nood aan een nieuwe omgeving. Terwijl hij pendelt tussen het huis van zijn vader in het Gentse, zijn donkere kamer en het saaie appartement van zijn moeder op Linkeroever, zoekt de jongen een nieuw kot. Bij een kotbezoek keurt hij het stekje met een zeker je-m’en-foutisme goed. Dat zou plaats moeten maken voor enthousiasme, maar in Boris’ glimlach schuilt twijfel. Echt gelukkig zien we hem namelijk nooit. In een nieuwe levensetappe schommelt de jongeman continu tussen zelfstandigheid en afhankelijkheid, zelfzekerheid en onzekerheid.

Hoewel de camera Boris gevoelig volgt en dicht op hem blijft zitten, is er weinig spannends of opmerkelijks aan de hand. De omzwervingen tussen zijn donkere kamer, het uitgaansleven en zijn moeders huis zijn vrij circulair. Net daarom vertelt ‘Nest’ misschien iets doelgerichts over het opgroeien met gescheiden ouders. Er komt weinig dialoog aan bod en daar is ook geen nood aan: bijna elke interactie met andere mensen mislukt.

Het lukt Boris niet om een focus te vinden. Dat lukt ook regisseur Matthee van Holdereke iets te weinig. Het aantal intrigerende momenten is beperkt, maar de goed gecaste Pepijn Vandelanotte weet wel een zekere studentikoze melancholie over te brengen. De doelloosheid lijkt op die manier alsnog te werken.