Tot de dood ons scheidt

Sofie Vermeir 2020 België 6 '
Een oude man ziet zijn vrouw doodgraag. Letterlijk. Want zij is al een tijdje gestorven en is nu enkel nog een levenloos lichaam. Toch probeert hij mooie herinneringen nieuw leven in te blazen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2020
09.12.2020 Youness Iken

Iemand doodgraag zien mag je best letterlijk nemen in ‘Tot de dood ons scheidt’ van Sofie Vermeir. Een oude man houdt zijn overleden vrouw Angèle thuis en probeert willens nillens verder door het leven te gaan met haar lichaam aan zijn zijde — een uitgangspunt waar Nelson Polfliet in 'Stacey and the Alien' zich ook al door liet inspireren.

Een ontbijt, een drankje, een dans, … In deze gewetenloze en grijs getinte komedie blijft de man zijn wijlen echtgenote alles aanbieden. Dat Angèle geen kick meer geeft, interesseert hem hoegenaamd niet – of beter: dat ze niet kán tegenwerken, vindt hij erg geruststellend. Met wallen die groter zijn dan zijn mond blijft de heer onvermoeibaar en voldaan. Nog eens een foto samen? Geen probleem. Met de timer op tien seconden neemt hij plaats naast Angèle. Geen idee waarom Vermeir het koppel de volle tien seconden niets laat doen… tot de linkeroogbal van de vrouw op seconde tien uiteraard op de grond valt. Van Angèle’s gebit blijft op het einde ook niet veel meer over. De vliegen die haar de hele tijd omcirkelen, verraden wat er zal gebeuren wanneer ze stilaan richting de oude man zoemen.

Naast een portie humor geeft Vermeir een erg belangrijke levensles mee: carpe diem, al pluk je ‘m dood. Alleszins viel er misschien nog wat meer slapstick te exploiteren. Maar dat is voor een volgende, hopelijk meer gewaagde, kortfilm – als de oude man dan tenminste nog leeft.