Transfer

Jonas Govaerts 2021 België 10 '
Elias Duyster, een tot levenslang veroordeelde seriemoordenaar, krijgt tot zijn grote verrassing bezoek van zijn vervreemde dochter Fia. Elias hoopt op verzoening, maar het enige dat Fia van hem wil, is een handtekening onder een medisch attest. Vervolgens neemt hun gesprek een sinistere wending.

Tags

21.01.2021 Matthias De Bondt

Na het succes van ‘Welp’ (2014) en ‘Tabula Rasa’ (2017) was het even wachten op nieuw werk van Jonas Govaerts (de vele videoclips voor verschillende muziekgroepen niet meegerekend). Dat wachten is nu voorbij. Met ‘Transfer’ toont Govaerts opnieuw zijn ambitie om Vlaamse horror tot meer dan enkel een voetnoot van de vaderlandse filmgeschiedenis te verheffen, dit keer met een bovennatuurlijk sfeertje. Opgepast: de rest van de tekst bevat grote spoilers!

De veroordeelde seriemoordenaar Elias gebruikt een occult ritueel om van lichaam te ruilen met zijn dochter Fia. Zelfs als deze zwanger wil worden, houdt hij voet bij stuk. Hij moet en zal de gevangenis verlaten. Met kaalgeschoren hoofd, een octopustentakel als tattoo en een griezelig serene uitstraling speelt Gene Bervoets de psychopathie zelve. De verpersoonlijking van het pure kwaad, lijkt hij wel: kijk maar naar de akelige manier waarop hij zijn handen spastisch op een vel papier drukt. Ook actrice Anne-Laure Vandeputte zet het verdriet en leed van een achtergelaten dochter kwetsbaar neer. Hoe gaat iemand in godsnaam om met een moordenaar als vader?

Horror blijft een beetje het bastaardkind binnen ons lokale filmlandschap. Blij dat Govaerts blijft volharden, en verrassen.

Wanneer hij haar vraagt of ze wil weten waarom hij al die mensen heeft vermoord, verklaart hij als een bezetene dat hij de uitverkorene was om “het” te dienen. Maar Elias blijkt niet zo gek als hij doet uitschijnen. Door Fia’s aanvraag tot inzage van zijn medisch dossier goed te keuren, staat zij bij hem in het krijt. Een essentiële stap in het voltooien van zijn ritueel. ‘Transfer’ neemt hierna een duik in het bovennatuurlijke, met een stevige lovecraftiaanse sfeer — ook de hint van de getatoeëerde octopustentakel gaat niet aan ons verloren.

Als een doorgewinterde regisseur weet Govaerts dat wat een kijker niet te zien krijgt, angstaanjagender is dan wat wel. Uiteindelijk slaagt Elias erin om Fia’s lichaam over te nemen, maar niet vooraleer zij haar geheime wapen onthult: een bloedziekte, waardoor Elias voorgoed vasthangt aan een verzwakt lichaam dat hem elk moment kan verraden. Govaerts horror eindigt op een cynische noot, want uiteindelijk blijft ook Fia achter in het lichaam van haar vader.

Het voortreffelijke monsterdesign van Dan Martin gaat hier niet verloren. Martin kan je kennen van onder meer ‘Possessor’ en ‘Color Out of Space’, Richard Stanley’s laatste horrorfilm waar Govaerts ook als second unit director aan de slag was. In combinatie met Grimm Vandekerkchoves uitgekiende cinematografie zorgt dat voor een mooie aanwinst binnen de ‘Lockdown’-reeks op Eén. Horror blijft een beetje het bastaardkind binnen ons lokale filmlandschap. Blij dat Govaerts blijft volharden, en verrassen.

'Lockdown' is een reeks van twaalf op zichzelf staande kortverhalen, geregisseerd door dertien verschillende Vlaamse regisseurs. Elke regisseur kreeg één draaidag, op één locatie. Een productie van De Wereldvrede, Lecter Scripted Media & Eén. Met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds & Tax Shelter. Naar een idee van Gilles Coulier en Maarten Moerkerke. Bekijk alle kortfilms via VRTNU.