Symphony No. 42
rating

Duur: 10 min. | Land: | Regie: Réka Bucsi | Scenarist:

Hoe vaker je ‘Symphony no. 42’ bekijkt, hoe meer associaties je vindt in de op het eerste oog willekeurige, verknipte scènes. En hé, komt dat even goed uit, want je kan dit afstudeerwerk van Réka Bucsi – dat meteen in première ging op Berlinale in 2014 en het schopte tot de shortlist voor de Oscars – gewoon non-stop (her)bekijken op Vimeo.

De woordeloze animatie geeft in een 47-tal beelden de verknipte relatie tussen mens en dier/natuur weer, en dat in amper tien minuten. Wat start als een profetisch Eureka-momentje voor een vos, wordt gevolgd door de zelfmoord van diezelfde vos en leidt al snel tot andere inzichten in het beestenbos. Bucsi walst doorheen thema’s als overbevissing, jacht, dieren als entertainment en houtkap. Dat klinkt allemaal misschien wat belerend of pamflettair, maar die toon vermijdt Bucsi. Zij brengt het op tragische, surrealistische en droogkomische manier.

Deze kortfilm verraadt het oog van een filmmaakster die meticuleus, instinctief en kritisch animatiefilms maakt, vol prangende vragen en humor.

Ook op een associatieve manier dus, want zagen we de naar adem happende dolfijn met bolhoed niet al in een eerdere scène? En hangt het – door een zoo-olifant geschilderde kunstwerk met ‘Help me’ – niet op in het huis van een vrouw in de volgende scène? En is de vossensjaal niet gemaakt van dezelfde vos die de limbo danst in een andere scène?

‘Symphony no. 42’ verraadt het oog van een filmmaakster die meticuleus, instinctief en kritisch animatiefilms maakt, vol prangende vragen en humor. Bucsi verwijst daarbovenop ook nog naar de actualiteit en knipoogt naar enkele iconische films (‘Pierrot le fou’, ‘2001: A Space Odyssey’ en ook een beetje ‘A Clockwork Orange’).

Niet enkel inhoudelijk is de film op een subtiele manier ingenieus (denk bijvoorbeeld aan de scène waar een man zijn koe weer voltankt met melk), maar ook qua animatiewerk. Elk beeld zit vol details, die op hun beurt duidelijk en grafisch sterk zijn ontwikkeld. Niet te veel ruis, maar wel kleurrijke vlakken en dunne lijnen. Een bewuste keuze om de surrealiteit te behouden, zo verklaart Bucsi in een interview met het online animatie magazine Skwigly: “I was sketching like this for a while. I tried to work with a much more rough design as well, but I am very happy I didn’t go for that in the end, as the scenes completely lost their absurdity and surreality. I had to find a way to draw a world which was stylised, but realistic enough to keep the viewer involved”.

Met ‘Symphony no. 42’ levert Bucsi een tijdloze en iconische animatie af, helaas niet goed voor een uiteindelijke Oscarnominatie in 2014, maar misschien brengt haar nieuwste – ‘Solar Walk’ – daar deze keer verandering in.

Sarah Skoric

Pink Screens

Tijdens Pink Screens kleurt onze hoofdstad opnieuw wat extra gay. Het hipste queer film festival van ons land belooft opnieuw een waaier aan films...
08/11/2018 tot 17/11/2018
Veel queer kortfilms tijdens het gayste filmfestival van het land.

Speel mee en win een duoticket voor het kortfilmprogramma 'Queer Voices' tijdens Pink Screens (zaterdag 10 november om 17u in Cinema Nova).

 
Solar Walk
rating

Duur: 21 min. | Land: | Regie: Réka Bucsi | Scenarist: | Producent:

Sterren en universa en rare gekleurde wezens die iets weghebben van een hond of een kat of een konijn of een mens en dan een megastream of consciousness… Dat zou zowat de (erg lange) ‘middle name’ kunnen zijn van de jonge filmmaakster Réka Bucsi. Afgestudeerd in Boedapest, (co-)werkend in onder meer Denemarken levert ze met ‘Solar Walk’ een derde topanimatie in rij af.

Was haar afstudeerwerk (en meteen Oscargenomineerd) ‘Symphony no. 42’ (2014) nog meer een aaneenschakeling van circa 47 korte scènes, met fantasierijke wezens, dan werd opvolger ‘Love’ (2017) al iets meer verheven en ruimtelijker, en geldt ‘Solar Walk’ zowat als het meest “allesomvattende” van haar werken.

In 21 minuten brengt Bucsi een trip langsheen meerdere universa en dimensies, met een mish-mash aan personages - meer divers dan haar vorige werken - die elk op hun eigen manier de ruimte ontdekken. Is dat bij twee ruimtereizigers door te springen in een plas urine van een groot soort hond dat hen geleidt naar een ander sterrenstel, dan is dat bij een monnik door zijn hoofd letterlijk en figuurlijk te verliezen in nieuwe formules, en bij twee konijnachtige wezens door gekleurde ballen in brand te steken en dan via een onderwaterwereld naar een ander universum te gaan. Ofzoiets.

Een trip langsheen meerdere universa en dimensies.

‘Solar Walk’ is een plezier om naar te kijken. Bucsi speelt en experimenteert met meer animatiestijlen dan in haar eerdere films. Ook met geluiden, want de soundscape en muziek in deze kortfilm zijn subliem. De geluidsband voelt als een livebegeleiding, wat het ook een beetje is. ‘Solar Walk’ reist dan wel als kortfilm via meerdere filmfestivals (Berlinale, Ottawa, Lisboa, etc), maar ontstond eigenlijk als een ongeveer vijftig minuten durend animatieproject, dat werd opgevoerd met live orkestbegeleiding.

De gruwel en de tragedie (en humor) van haar eerste kortfilm(s) zijn er wel grotendeels uit. In plaats daarvan reist Bucsi met haar personages door meer mandala-achtige ruimtegangen naar een trippy Tomorrowland-achtig geanimeerde setting. Samen met de gruwel, verdwijnt jammer genoeg ook een beetje vernieuwing. Narratief laat ‘Solar Walk’ je wat op je honger zitten. Het vrij hyperactieve en galactische is iets dat Bucsi niet nog vijf films lang kan blijven abstraheren. Bucsi is een van de grootst opkomende en succesvolle animatoren van deze generatie, maar misschien is het nu wel tijd voor wat verandering.

Of om het met de woorden van de Beastie Boys te zeggen: tijd voor ‘another dimension, another dimension, another dimension’ in haar werk.

Sarah Skoric

Vertoning: 'Riot' (Frank Ternier)

'Pantserkruiser Potemkin' is een zwart-wit stomme film uit de Sovjet-Unie uit 1925, die geregisseerd is door de Russische montagemeester Sergej...
22/10/2018
Kortfilm.be vertoont de kortfilm 'Riot' van Frank Ternier...

Het Werk van Nils Vest

Nils Vest is een Deense filmmaker en een van de oprichters (en inwoners) van de hippie-enclave Christiania in Kopenhagen. Hij maakte meer dan 50...
12/12/2018
De Deen Nils Vest komt drie van zijn kortfilms voorstellen.

Stadssymfonieën

De jaren 1920 en 1930 markeren een hoogtepunt in de geschiedenis van de stadssymfonie, een experimenteel filmgenre dat de stad eerder als een...
11/11/2018
Kortfilms die van de stad hun protagonist maken.

Cinemaximiliaan Shorts

Cinemaximiliaan is een platform van en door nieuwkomers in België. Wat begon als een reeks geïmproviseerde filmvertoningen in het Brusselse...
06/12/2018
Kortfilms gemaakt door het platform Cinemaximiliaan, waarvan enkelen ondersteund door Béla Tarr.

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS