"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
Zomerregen
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Miwako Van Weyenberg | Cast: , , | Scenarist: | Producent:

Miwako Van Weyenberg won in 2014 de VAF Wildcard met haar kortfilm ‘Hitorikko’. Met deze prijs op zak onderzocht de regisseur van Belgisch-Japanse stal wederom haar meervoudige culturele achtergrond.

Zomerregen’ vertelt het verhaal van de achtjarige Belgisch-Japanse jongen Keita die tijdens een regenachtige zomervakantie noodgedwongen enkele weken bij zijn oer-Vlaamse grootouders moet doorbrengen. Cultuurverschillen, onwetendheid en een gebrek aan communicatie bemoeilijken Keita’s verblijf bij zijn opa en oma.

De grootouders wonen geïsoleerd op het platteland, wat heel fraai in beeld wordt gebracht door een origineel situerend shot. Maar die graad van originaliteit blijkt al snel verlaten te worden voor de rest van de film. Oma & opa worden vanaf de start nogal karikaturaal onwetend en conservatief geportretteerd. Wanneer Keita een pudding voorgeschoteld krijgt, vraagt opa zich af waarom hij dat niet met stokjes eet. Vanaf dat moment is Van Weyenberg meteen veel geloofwaardigheid kwijt en wordt het voor de kijker een turfspelletje om de onsubtiele en getelefoneerde momenten bij te houden.

Terwijl de fragiele grootmoeder nog haar stinkende best doet om de jongen zich ietwat thuis te laten voelen, is het personage van de opa onbegrijpelijk antipathiek. Kleinzoon en grootvader hebben echter wel een gemeenschappelijke passie: vliegtuigen. Maar de oude man heeft geen zin om die passie te delen met een familielid dat hij nog niet tot zijn familie rekent. Uiteraard wordt het duo geïsoleerd en gedwongen om met elkaar op te schieten. Dat was echter al vanaf minuut één duidelijk. De film kabbelt op een ergerlijk traag tempo voort waardoor de kijker het vervolg steevast kan voorspellen.

De bij wijlen fraaie beelden blijven, net zoals de algehele film, erg braaf. Het verhaal is relevant en voor menig families herkenbaar, maar de scènekeuze is weinig doordacht waardoor de film ontgoochelend oppervlakkig blijft. Zowel hoofdpersonage Keita als de grootvader blijven anonieme personages in een afstandelijke en koude prent.

Jannes Callens
 
Selected Shorts #25

Op de 25e ‘Selected Shorts’ staat een stevig rijtje Vlaamse kortfilms naast elkaar, “carefully picked by Short Film Festival Leuven". Deze dvd telt vooral véél fictiefilms, maar gelukkig ook een straffe documentaire en twee zeer plezante animatiefilms.

We hebben de prijzen niet bij elkaar opgeteld, maar de vertegenwoordigde kortfilms zijn samen goed voor heel wat kortfilmgoud. Zo werd ‘Sons of No One’ van Hans Vannetelbosch een finalist van de Student Academy Awards, nadat de film bekroond werd met onder meer de publieksprijs op Film Fest Gent en een Wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Nog zo’n Wildcard werd geschonken aan ‘Poor Kids’ van Michiel Dhont, die later ook de Ensor voor Beste Kortfilm mee naar huis mocht nemen. De Ensor voor Beste Korte Animatiefilm ging toen naar ‘Wildebeest’, de animatiefilm van Nicolas Keppens en Matthias Phlips die uiteindelijk ook genomineerd werd voor een European Film Award en dubbel bekroond tijdens Anima.

 


'Poor Kids' (Michiel Dhont)

 

Het Leven van Esteban’ van Inès Eshun won zeer terecht de Student Visionary Award op het filmfestival van Tribeca, en ‘Girlhood’ van Heleen Declerq de prijs voor Beste Documentaire op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven in 2017. Op datzelfde festival ging het regisseursduo Fedrik De Beul & Olivier Magis met drie hoofdprijzen naar huis, waardoor 'May Day' nu kans maakt op een Oscar.

Verder vind je op de dvd ook nog knap werk van Deben Van Dam (‘Remise’), Senne Dehandschutter (‘Lost in the middle’), Jules Comes (‘Saint Hubert’), Ruth Mellaerts & Boris Kuijpers (‘The Day the Dogs Disappeared’) en Alidor Dolfing (‘Out of the blue, into the black’).

Coverfoto © 'Wildebeest' (Nicolas Keppens, Matthias Phlips)

 

 
Dit was 2018

Ondanks de populariteit van Netflix en andere streamingdiensten, bleek er ook in 2018 een immens bioscoopaanbod te zijn. Twaalf maanden lang was het genieten van een als gewoonlijk enorm divers aanbod. Niet per se in de multiplexen, waar voornamelijk troep afgespeeld wordt voor een argeloos publiek dat cinema associeert met lawaai, spektakel en vlot verteerbare emoties, maar vooral in de kleinere filmzalen en kunstenscentra die nog een filmminnend publiek willen dienen. Al slaan wij een banale popcornfilm ook niet af natuurlijk, en vind je in onze top 25 zeker enkele grote publieksfavorieten.

We hebben niet alles kunnen zien helaas, daarover hebben we ons hier al geschaamd. De films die meteen thuis te bekijken vielen, zonder cinemareleases, hebben we niet in dit overzicht opgenomen. 

Het is Vlaams en het is nog ça va

Vlaamse films blijven in zekere mate een publiek vinden, zo blijkt. Er verschenen in het afgelopen jaar een twintigtal Vlaamse producties in de zalen en dankzij het wereldsucces van Girl en de Hollywooddoorbraak van Felix Van Groeningen met Beautiful Boy werd de wereld zich toch enkele seconden bewust van het talent dat hier rondloopt.

Een aantal producties hebben we helaas links laten liggen en zijn dus aan ons oordeel ontsnapt. Wat we wel zagen was nooit echt slecht - De Collega's 2.0 buiten beschouwing gelaten - maar evenmin interessant. Rosie & Moussa was wat futloos, het weemoedige Engel vond helaas niet echt een publiek, Charlie en Hannah gaan uit manifesteerde zich nadrukkelijk als apart maar was wel erg onnozel. Resurrection was de vreemde eend in de bijt, als narraftieve durver. Te appreciëren, maar vooral als je veel geduld hebt. Niet Schieten redt de eer: een doodserieus, degelijk gemaakt drama dat vooral op een primair niveau werkt en daarmee volle zalen lokte. Applaus was er ook voor Patser, maar dan vooral van de makers zelf. Onze matige appreciatie - en toegegeven, een schrijffout - lieten Adil exploderen op de sociale media en legden zijn broze ego en venijnige drang naar bevestiging bloot. Ook de Vlaams-Nederlandse coproductie Wij leek zichzelf heel wat te vinden, maar het platweg willen scoren met seks, liet de film op zijn bek gaan. 

Matthias Schoenaerts deed alweer zijn best het afgelopen jaar, maar Kursk - eveneens een Belgische co-productie - was een kleurloze reconstructie, Frères ennemis ging geruisloos voorbij en Red Sparrow was pulp - zij het genietbare pulp. Ook Johan Heldenbergh ging internationaal en verscheen naast Helena Bonham Carter en Hilary Swank in het miserabele Eleanor & Colette. Dan lijkt het dus Kevin Janssen te zijn die zich als interessantste Vlaamse acteur gemanifesteerd heeft: zowel in Lukas met Jean-Claude Van Damme als in de bloederige thriller Revenge leek hij zich bijzonder te amuseren en dat sloeg over op de kijker. 

In onze top 10 treffen we wel vaker een Vlaamse productie aan en dit jaar zijn het er zelfs twee! Scroll maar snel naar onder om te zien waarover we het hebben. 

Grote namen maar geen onderscheiding

In 2018 kwamen we heel wat filmmakers met een zekere reputatie met nieuw werk aanzetten. We zagen degelijk tot prima werk van Ridley Scott (All the Money in the World), Aaron Sorkin (Molly's Game), Alexander Payne (Downsizing), Joe Wright (Darkest Hour), Guillermo Del Toro (The Shape of Water), Woody Allen (Wonder Wheel), Steven Spielberg (Ready Player One), Hirokazu Koreeda (The Third Murder), Gus Van Sant (Don't Worry, He Won't Get Far on Foot), Jason Reitman (Tully), Terry Gilliam (The Man Who Killed Don Quichote), Drew Goddard (Bad Times at the El Royale), Jacques Audiard (The Sister Brothers) en Steve McQueen (Widows). Dat zulke gerepetuteerde cineasten zich net niet genoeg hebben laten opmerken, zegt veel over de hoge kwaliteit van het aanbod in 2018, want dit zijn allemaal producties die in een zwakker filmjaar aanspraak zouden maken op een hoge plaats in onze top 25. Twee heren uit het lijstje duiken overigens wel met een andere productie op in onze lijst. 

Het waren niet alleen de ervaren rotten die het goed deden. We zagen ook interessant werk van Björn Runge (The Wife), Sean Baker (The Florida Project), Alice Rohrwachter (Lazzaro felice), Fatih Akin (In the Fade), James Franco (The Disaster Artist), Craig Gillespie (I, Tonya), Francis Lee (God's Own Country), Gustav Möller (The Guilty), Armando Ianucci (The Death of Stalin), Sebastián Lelio (Disobedience), Greg Berlanti (Love, Simon), Stephano Sollima (Sicario: Day of the Soldado) en Jean-Stéphane Sauvaire (A Prayer Before Dawn). Een zeer gevarieerde reeks alweer, maar stuk voor stuk films die de moeite waard zijn. 

Saaie superhelden

In de VS geneert men zich niet om comicverfilmingen en Oscars in één zin te noemen, maar wij zagen dit jaar (opnieuw) niet één superheldenfilm die meer wist te zijn dan wat vrijblijvend spektakel. Black Panther zou volgens mensen die menen er verstand van te hebben een doorbraak in het genre zijn, maar wij zagen een banale actieprent. Dan hadden we het meer voor Avengers: Infinity War en Ant-Man and the Wasp, hoewel die verder ook niet bepaald klassiekers in het genre gaan worden. Venom was dan weer flink ondermaats en voor de leegheid van Aquaman zijn geen woorden. 

Ander blockbustergeweld als Solo: A Star Wars Story, Deadpool 2 en Jurassic World: Fallen Kingdom waren in diverse mate entertainend, wat al niet meer het geval was bij het schandalig gemakzuchtige Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald en Pacific Rim: Uprising. In dezelfde categorie: Jumanji: Welcome to the Jungle, The Meg en The Commuter, krachtpatsercinema voor idioten. Op 13 vind je gelukkig wel een actiefilm die er bovenuit steekt. 

Gingen verder ook voor het grote succes, al dan niet flagrant en goedkoop: de tranentrekker Wonder, de musicaldraken The Greatest Showman en Mary Poppins Returns, het amusante Ocean's Eight, het wat flauwe Incredibles 2, het vergetelijke Hotel Artemis, de revival van Halloween.

Het beste van 2018

Na rijp beraad en heel wat afwegingen willen we dit dus de beste 25 cinemareleases van 2018 noemen, met als opvallendste trend dat er maar liefst 6 debuutfilms aan te treffen zijn, en 4 daarvan zijn dan ook nog gemaakt door acteurs. 

25. Burning (Zuid-Korea, Chang-dong Lee)

24. BlacKKKlansman 'VS, Spike Lee)

23. Lean on Pete (VS, Andrew Haigh)

22. A Star is Born (VS, Bradley Cooper)

21. Cold War (Polen, Pawel Pawlikowski)

20. Shoplifters (Japan, Hirokazu Koreeda)

19. First Man (VS, Damien Chazelle)

18. Wildlife (VS, Paul Dano)

17. A Quiet Place (VS, John Krasinski)

16. Hereditary (VS, Ari Aster)

15. Lady Bird (VS, Greta Gerwig)

14. The Post (VS, Steven Spielberg)

13. Mission: Impossible - Fallout (VS, Christopher McQuarrie)

12. Utoya 22.juli (Noorwegen, Erik Poppe)

11. Dogman (Italië, Matteo Garrone)

10. Suspiria (Italië, Luca Guadagnino)

Geen remake, maar een stijlvolle, eigenzinnige en macabere herinterpretatie van een cultklassieker. Dit luguber maar gracieus eerbetoon en inventief staaltje gruwel is net als de andere films van Guadagnino een zinnelijke film, waarin de sterk gestileerde analyse van de oorspronkelijke subteksten hand in hand gaan met een cerebrale reflectie op lichamelijkheid en vrouwelijkheid. Over beter of slechter dan het origineel hoeven we het niet te hebben: beide versies vullen elkaar mooi aan. 

9. The House That Jack Built (Denemarken, Lars Von Trier)

Er was weinig enthousiasme voor Von Trier's gitzwarte komedie. Zouden die kinderlijkjes en afgehakte borsten daar voor iets tussen zitten? Wij zagen alleszins een heel kil maar entertainend portret van een seriemoordenaar, waarin de referenties naar eigen werk en de filosofische opwerpingen tot een beschouwing leiden over kunst en destructie. Grandioos compromisloos, de ultieme misantropenfilm. 

8. Under the Silver Lake (vS, David Robert Mitchell)

Wat was het heerlijk mee verdwalen in de bevreemdende, mythologische wereld onder de Hollywoodheuvels, waar elk mysterieus personage een laagje surrealisme toevoegt aan een raadsel dat niet per se om een oplossing vraagt. Onder idyllische postkaartethestiek schuilt een sprookjesachtig droomduister dat vergelijkingen oproept met, uiteraard, David Lynch. Waar het eerst twijfelen was aan de opzet en betekenis van deze wat vergezochte film, wil je nadien enkel meer en nog. 

7. Climax (Frankrijk, Gaspar Noë)

Als een op zijn kop gezette evolutietheorie groeit Climax vanuit een harmonieuze, hypnotiserende groepschoreografie uit tot een demonisch carnaval, een apocalyptische razernij die de kijker opslokt en half verteerd weer uitkotst. High School Musical voor gevorderden dus. Wat een trip. Gaspar Noë zal nooit voor gezellige cinema gaan, maar zorgt wel voor een cinematografische knaller. 

6. Phantom Thread (VS, Paul Thomas Anderson)

Dit even visueel als narratief gelaagd relaas over mannelijke dominantie en de tol van creativiteit, is groots in zijn puurheid. Phantom Thread bouwt verraderlijk elegant een spanningsveld op tussen muze en artiest, tussen man en vrouw, tussen werk en romantiek, om uiteindelijk iets kil en primitief bloot te leggen. Sterke beeldcomposities en atmosferische beeldvoeringen als vanouds, maar toch zijn we ook getuige van de indrukwekkende evolutie van een groots cineast. 

5. Girl (België, Lucas Dhont)

Helaas geen Oscarnominatie voor dit verpletterende debuut, maar de jonge cineast mag niet klagen: zelden kreeg een Vlaamse film wereldwijd zo veel aandacht en waardering, en dat is ook terecht. Dit is een indrukwekkend gemaakt en doorvoeld verteld relaas dat er schitterend in slaagt zijn thematiek te overstijgen maar toch de pijn van het iemand anders - of net jezelf - willen zijn, pijnlijk voelbaar maakt. De grandioze vertolking van Victor Polster maakt dit in Cannes bekroonde drama af. 

4. Roma (Mexico, Alfonso Cuarón)

De kijker wordt toeschouwer - als we daar even een semantische nuance mogen zoeken - van huiselijke intimiteit, van verloren onschuld, van persoonlijke groei en een woelige tijd en Cuarón laat dat aanvoelen als een immense eer en een cinematografisch genoegen. Deze terugblik op zijn jeugd wordt ons in grandioos zwart-wit, in virtuoze beeldvoeringen en meesterlijke ensceneringen geserveerd. Niettemin is deze van echtheid zinderende film vooral groots in zijn puurheid en eenvoud. Een film voor altijd. 

3. Rabot (België, Christina Vandekerckhove)

In de laatste dagen van de Gentse Rabottorens vond documentairemaakster Christina Vandekerckhove een treffend, aandoenlijk verhaal over een bonte groep mensen aan wie niet meteen de beste kaarten werden uitgedeeld. Poëtisch, grappig en warm maar ook tragisch, beklijvend en de kijker uitdagend tot een oordeel. De bezwerende, strakke fotografie, de atmosferische muziek, de knappe beeldcomposities en de slimme, barmhartige selectie van materiaal, laten de blokkendoos vol miserie grandioos tot leven komen. De beste Belgische productie van 2018, zonder twijfel. 

2. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (VS, Martin McDonagh)

Verontwaardiging, kippenvel en lachtstuipen blijken akelig dicht bij elkaar te liggen in deze even hilarische als tragische parabel over schuld en boete, waarbij de personages in hun pogingen na te streven wat volgens hen gerechtigd is, een speelbal worden van het sardonische toeval. Dit leidt tot een meeslepende beschouwing over grotesk en impulsief gedrag tegenover traditionele normen en waarden, waarbij een topcast aan de slag mag met heerlijk veelzijdige personages die ons allen verrassen in hun groeiend inzicht, en centraal een onvergetelijk figuur als Mildred Hayes, gespeeld door een overweldigende goede Frances McDormand. Gecombineerd met grijnsopwekkende actie, krijg je hier een heel atypische, gelaagde Hollywoodproductie die je nog uren laat nagenieten van genoegen. 

1. Call Me by Your Name (VS - Italië, Luca Guadagnino)

De tweede film van Luca Guadagnino in deze top is van een heel andere orde dan Suspiria. Call Me By Your Name is een doorbloede, organische exploratie van lust en verlangen, een zintuigelijke en emotionele verkenning van tienerdromen en vakantieliefde. Verteld met de visuele allure van een zwoele zomerdag, zonder schroom of terughoudendheid, voorzien van hemelse dialogen en imponerend vertolkt door Timothée Chalamet, Armie Hammer en Michael Stuhlbarg, is dit een overrompelende romance. Koortsig, bedwelmend, onvergetelijk. 

 

Sven De Schutter

 
Kulturen
rating

Duur: 25 min. | Land: | Regie: Ernst De Geer | Cast: , , , | Scenarist: | Producent:

Kulturen’ heeft al enkele prijzen met de vermelding ‘Best Kortfilm’ ontvangen, en zal er ongetwijfeld nog meer in de wacht slepen. De Noorse regisseur Ernst De Geer is pas afgestudeerd en weet hoe hij een kortfilm moet maken: de shots zijn strak, de acteerprestaties indrukwekkend en het scenario is ronduit af.

De film opent met enkele stilistische beelden van het toekomstige plaats delict waarna Arvid ten tonele verschijnt. Hij begeeft zich ten midden van het podium en kijkt recht de concertzaal in - zonder publiek weliswaar. De eerste dialoog maakt meteen duidelijk dat Arvid een onuitstaanbare kerel is. Hij zou maar al te graag met alle aandacht en lof gaan lopen, maar het is zijn “kleine zusje” die indruk maakt als violiste. Gedurende het concert komt hij in conflict met een al even vervelende man. Wat volgt is een pijnlijk gênante situatie die op schitterende wijze blijft escaleren.

Het eenvoudig getrommel en de orkestmuziek ondersteunen afwisselend de spanningsboog. De climax wordt live begeleid door Arvid himself die de afterparty mag opluisteren met pianomuziek.

‘Kulturen’ is een scherpe en pijnlijke satire op de maatschappij die doorweven is van zwarte humor. Een uitstekend Noors exportproduct zoals we van Scandinavië gewoon zijn. De twee hoofdpersonages komen zeer geloofwaardig over en ondanks dat de verhaallijn soms ietwat voorspelbaar is, blijf je geboeid kijken hoe de plot zich ontplooit.

Liza Brandt
 
Les Naufragés
rating

Duur: 15 min. | Land: | Regie: Mathieu Mortelmans, Cécile Delberghe | Cast: , | Scenarist: | Producent: ,

Mathieu Mortelmans is verkocht aan het thema criminaliteit, zo illustreren zijn eerdere kortfilms ('Chambre Double', 'Complices') en televisieprojecten ('Vermist', 'De Kroongetuigen' en 'Gent-West'). Ook zijn nieuwe kortfilm is een donkere film die zich afspeelt binnen de gevangenismuren.

Les naufragés’ (“de schipbreukelingen”) onderzoekt schuld(besef), kwetsbaarheid, twijfels en plaatst hierbij twee personages tegenover elkaar. Waarom begaat de ene mens een misdrijf en de andere niet?

De hele film blijven we - los van de flashbacks - binnen de vier muren van de ondervragingsruimte. Advocaat Amane ondervraagt er Nina, die net is toegekomen in de gevangenis. Tussen beide vrouwen hangt een ongemakkelijke sfeer waarbij grenzen en machtsverhoudingen worden afgetast. Traag en aarzelend gaat de ondervraging verder terwijl de rollen lijken om te keren: Nina werpt zich meer en meer als een zelfbewuste ondervrager op, terwijl Amane haar kwetsbaarheid niet kan verbergen.

Dat water een grote rol heeft gespeeld tijdens het misdrijf, zal de kijker niet ontgaan: we worden regelmatig op het goede spoor gezet via allerlei verwijzingen. Telkens voorzien van een streepje muziek om de spanning op te drijven. Iets minder expliciet mocht ook, net zoals de acteerprestaties die weinig subtiel zijn. Beide actrices lijken vooral één blik geoefend te hebben. Nina (Cécile Delberghe) kijkt arrogant van onder haar zwart geschilderde oogkassen. In het begin boezemt dit wel degelijk wat angst in, maar na een tijd verliest dit aan geloofwaardigheid.

‘Les naufragés’ is een donkere en statische film waarin veel gespeeld wordt met close-ups en flashbacks. Het geheel komt helaas wat geforceerd over. De schipbreukelingen gingen net niet kopje onder.

Liza Brandt

Courts Mais Trash 2019

Ontegensprekelijk uniek baant het festival een weg naar het grote scherm voor onafhankelijke films, aspirerende regisseurs, low budget producties en...
16/01/2019 tot 20/01/2019
Reeds veertien jaar lang staat Court Mais Trash te boek als een unieke drijfkracht in het milieu van onafhankelijke cineasten en filmliefhebbers.

Speel mee en win een duoticket voor de vertoning 'Female Trouble 2' op vrijdag 18 januari om 21u30 in Cinema Palace, Brussel.

 
2018: ook lekker thuis gebleven?

Er was een tijd dat je als filmrecensent gewoon aan één stuk door kon doen wat je het allerliefste deed: naar de bioscoop gaan. Meer dan ooit echter blijkt het aandeel films dat in de zalen verschijnt, slechts het topje van de ijsberg te zijn en moeten we steeds meer thuis kijken om onze lezer enige sturing te kunnen bieden. Het toenemend aanbod aan online kijkmogelijkheden - of het nu Netflix, Play More, Proximus TV, UnCut, Mubi, Universciné, Screambox of nog een andere provider is, zorgt er immers voor dat steeds meer films de cinema overslaan en thuis vlot te bekijken vallen voor een spotprijs (hoewel, sommige betaalzenders vragen meer voor een film dan die kost in een videotheek, maar dan moet u wel de deur uit). (Mocht er nog een videotheek in uw buurt zijn). (Maar ook een goede bibliotheek heeft al heel wat te bieden). 

Dat sommige producties daardoor geen bioscooprelease meer kennen, is soms jammer maar wellicht zijn de kansen voor alle partijen nu groter: interessante films vinden makkelijker een publiek en het publiek zelf heeft meer keuze. Grootste slachtoffers zijn dan wellicht niet de bioscopen zelf maar wel de filmverdelers, wiens rol van weinig betekenis is als men uit een online catalogus kiest. 

Het betekent ook dat filmrecensenten meer kanalen in de gaten moeten houden, willen ze de parels er kunnen uithalen. Netflix heeft ons wat dat betreft weinig hoogvliegers geboden in 2018. Producties als Bird Box, The Cloverfield Paradox, Mute, The Discovery, Come Sunday en het voor vier Oscars genomineerde Mudbound vallen moeilijk toppers te noemen, al kunnen genreliefhebbers er vast wel hun gading in vinden. Hold the Dark van Jeremy Saulnier kon er mee door, maar we vroegen ons toch stiekem af of de kracht van deze thriller niet wat verloren ging nu we hem niet in het aangename bioscoopduister konden aanschouwen. Ook Annihilation had een bioscooprelease verdiend. Met The Ballad of Buster Scruggs van Joel en Ethan Coen had Netflix dan toch nog één topper in de aanbieding. Roma laten we maar even buiten beschouwing, gezien de release ook met een bioscoopvertoning gepaard gaat. Of Mowgli even goed is als het grandioos entertainende Jungle Book, kunnen we nog niet zeggen. 

Naast Netflix hebben ook andere aanbieders nieuwe producties uitgebracht, films die ook op dvd verkrijgbaar zijn. A Ghost Story moet je absoluut gezien hebben, al kunnen we begrijpen dat geen enkele verdeler brood zag in dit heel aparte, traag binnensluipend meesterwerkje. Andere aanraders zijn het heerlijk macabere Mandy, waarin Nicolas Cage nog lozer mag gaan dan gewoonlijk, het beklemmende Unsane van Steven Soderbergh, het harde maar opwindende Brawl in Cell Block 99 en het op golven van rust en stilte drijvende Leave No Trace met Ben Foster. 

Het gaydrama Beach Rats komt met een zekere waardering maar onze recensent vond er eigenlijk niets aan. Mom and Dad - opnieuw met Nicolas Cage - lijkt dan weer rotzooi van de bovenste plank, maar we durven jullie deze pulpy actiethriller waarin ouders vanuit het niets overvallen worden door de drang om hun kroost te vermoorden, beslist aanraden. We weten ook dat de juiste mensen enthousiast zijn over Professor Marston and the Wonder Women, maar we kunnen zelf nog niet bevestigen of dat terecht is. Onze kleiner wordende redactie heeft helaas ogen tekort gehad in 2018. We weten dus ook niet hoe goed Joaquin Phoenix is als Jezus in Mary Magdalene - naast Rooney Mara als het titelpersonage - maar deze lauw onthaalde film staat alleszins nog op ons verlanglijstje. 

Er is nog meer uiteraard. Vooral wie weinig originaliteit, stijl, diepgang of kwaliteit verwacht, blijft verwend worden met prullen: barslechte komedies, lamlendige actie, horror uit de laagste regionen. Maar mocht daar zo nu en dan een film tussen zitten die wél enigszins markant is, dan hopen we dat te weten te komen en verspreiden we met plezier dat goede nieuws. 

 

Sven De Schutter

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS