Primeur: dé Ensor voor Beste Vlaamse Kortfilm tijdens het Gala van de Ensors!

Nieuws
Voor het eerst zal één kortfilm gekroond worden tot Beste Vlaamse Kortfilm tijdens het Gala van de Ensors.

 

Niels Putman

 
Filmdossier I: Scenario

Artikel
Kortfilm.be en BREEDBEELD slaan de handen in elkaar om in 10 dossiers de verschillende fases van het filmproces te doorlopen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
RITCS-film 'Bamboe' geselecteerd voor Cannes!

Nieuws
De afstudeerfilm van Flo Van Deuren dingt mee naar de drie hoofdprijzen binnen de studentencompetitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld.

 

Niels Putman

 
Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
Undressing my mother
rating

Duur: 06 min. | Land: | Regie: Ken Wardrop | Scenarist: | Producent:

De moeder van regisseur Ken Wardrop had nooit veel schroom over haar lichaam, en in hun gezin was naaktheid geen probleem. Wanneer Wardrop zijn afstudeerfilm moet maken, lijkt dit hem een boeiend onderwerp om samen met haar te exploreren. Wat begon als een grappig idee groeide uit tot een zes uur lange, diepgaande conversatie tussen moeder en zoon en resulteerde uiteindelijk in een vijf minuten durend filmisch portret dat met een goed gekozen selectie van uitspraken geen ziel onberoerd laat.

Trouw aan de titel zien we Wardrops moeder zich aan het begin van de film achter een wand uitkleden. Terwijl we haar een Iers volksliedje horen zingen, wordt meteen een vredige, jolige toon gezet. Daarna volgt een reeks intieme close-ups van het lichaam van de “farmer’s wife”, zoals ze zichzelf voorstelt. Dat alles in haar eigen huis, begeleid door fragmenten uit het lange gesprek dat de regisseur met haar had ter voorbereiding van de film.

Vrolijk beschrijft moeder Wardrop de verschillende delen van haar lichaam, van haar achterwerk tot haar “big round tummy” en haar borsten. Snel wordt duidelijk: deze vrouw houdt ontzettend van zichzelf - body positivity 100%. Doodeerlijk en respectvol brengt haar zoon haar gedetailleerd in beeld, nu zwaarder en ouder dan voorheen, maar wel in alle schoonheid. Klinkt cliché misschien, maar Wardrop voert het straf en oprecht uit.

Vertrekkend van het leven en de persona van de vrouw, belicht deze korte docu een aantal thema’s die in de eerste plaats persoonlijk, maar toevallig ook actueel zijn. Van lichamelijkheid gaat het over naar sensualiteit, waarbij ze vertelt over de relatie met haar echtgenoot, en het gemis dat ze voelt na zijn overlijden. Zo belicht Wardrop de delicate link tussen liefde en lichaam: naast de mentale band tussen personen, is liefde ook iets intrinsiek fysiek.

Zonder ooit haar gezicht te laten zien, vraagt de vrouw ongedwongen om empathie. Een sterk staaltje distillatie van de essentie leidt daardoor tot een modelvoorbeeld van filmmaken dat de documentaire als kunstvorm eer aandoet.

Undressing my mother’ is een essentiële, intieme film over menselijkheid en de bewonderswaardige band tussen moeder en zoon. De korte docuklassieker won heel terecht een hele resem aan prijzen op internationale festivals.

Jana Dejonghe
 
The Field
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Sandhya Suri | Scenarist: | Producent: ,

Indische kortfilms: je ziet ze niet zo vaak verschijnen op internationale filmfestivals. ‘The Field’ ontkracht dat idee een beetje, door in première te gaan in Colorado op het Telluride Film Festival in 2018, vervolgens een de Short Cuts Award te winnen op TIFF in datzelfde jaar en daarna een handvol nominaties binnen te slepen voor o.a. BAFTA en het Sundance festival. Mooi traject, al rijst de vraag of de film evenveel westerse aandacht had gehad als de Fransen en de Britten niet mee in de productie zaten.

‘The Field’ focust op Lalla, die het samen met haar man en kinderen niet erg breed heeft. In afwachting van het ideale moment om de maïs te oogsten, steelt ze aardappelen van velden. Haar “There’s no milk in the corn yet”, woorden die ze tegen haar man uitspreekt, klinken bijna profetisch, net zoals Nina Simones “I want a little sugar in my bowl”. Want: de relatie met haar man is uitgedoofd, vooral nog functioneel - en Lalla is afstandelijk, iets dat totaal omkeert wanneer ze haar minnaar in het maïsveld ontmoet.

Inhoudelijk maar ook qua beeld is alles dan meer op de huid. De film is traag en minimalistisch, er worden weinig woorden gewisseld. De plot is nogal saai en tegelijk te weinig intiem. ‘The Field’ moet het dan ook vooral hebben van z’n beelden; hoe het diep oranje van een kleurrijke sari afsteekt tegenover een uitgestrekt maïsveld bijvoorbeeld.

Sandhya Suri filmde bijna integraal tijdens golden hour, het uur vlak voor zonsondergang of na zonsopgang waarbij de zon een mooi, indirect licht geeft. Dat voel je, dat werkt. Net zoals het einde, waar de muziek eindelijk invalt. Nu nog een interessanter verhaal of meer uitgespeeld innerlijk conflict.

Sarah Skoric
 
Gyre
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Charlotte Lybaert | Cast: , | Scenarist: , | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

In ‘Gyre’ volgen we de jongvolwassen Alice die tijdens een kamp (details onbepaald en irrelevant) moeite heeft om emotioneel te connecteren met de rest van de groep. Haar beste vriendin probeert haar in de stemming te brengen, maar dat wordt niet altijd zo geïnterpreteerd.

Banale incidenten rommelen en zinderen verder in het hoofd van het hoofdpersonage dat vertolkt wordt door een sterk acterende en gelijknamige Alice de Broqueville (‘Girl’). Maïmouna Badjie neemt op haar beurt de rol van de antagoniserende vriendin met veel flair op zich. Lukas Dhont (‘Girl’) en Tijmen Govaerts (‘Muidhond’, ‘Poor Kids’) krijgen in duo een credit voor de casting.

De banaliteit van het verhaal zorgt allerminst voor ordinaire scènes. Samen met Alice beleven we wat een nostalgisch moment zou moeten zijn op een steeds meer grimmige manier. De film slaagt er zo in om gaandeweg onder de huid te kruipen; ‘Gyre’ nestelt zich vast, en oefent een blijvende invloed uit. Bovendien gebruikt Lybaert het filmmedium op knappe wijze, via een minimalistische maar doeltreffende beeldvoering. Ieder shot wordt gekenmerkt door een gedurfde keuze en een visuele kracht: met verzorgde kadrages en prachtige lichtomstandigheden wordt het fluwelen ‘Gyre’ daardoor meer dan een portret alleen.

Lybaert schuift dramatiek bewust opzij en vertelt dan alsnog veel, zonder onnodige franjes – dat is misschien wel de grootste verdienste van haar film. Ook de muziek van Nils Vermeulen is een schot in de roos. De soundscape onderschijft de knap evoluerende en ongrijpbare mysterieuze spanningsboog van de film.

De jonge regisseuse zorgt ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen en levert een knappe film af. Naast Film Fest Gent zullen ongetwijfeld nog meer festivals niet blind blijven voor de kwaliteit van haar afstudeerwerk aan KASK School of Arts.

Jannes Callens

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS