De invloed van de omnibusfilm op het Italiaans neorealisme (en vice versa)

Artikel
De populariteit van de omnibusfilm achterwe gelaten, heeft dit arsenaal aan films allerlei gemene delers die hedendaagse uistromen blijven...

 

Benjamin Antonissen

 
Filmdossier I: Scenario

Artikel
Kortfilm.be en BREEDBEELD slaan de handen in elkaar om in 10 dossiers de verschillende fases van het filmproces te doorlopen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
RITCS-film 'Bamboe' geselecteerd voor Cannes!

Nieuws
De afstudeerfilm van Flo Van Deuren dingt mee naar de drie hoofdprijzen binnen de studentencompetitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld.

 

Niels Putman

 
Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
The Unseen River
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Phạm Ngọc Lân | Cast: , , , , , | Scenarist: | Producent: , ,

De presocratische filosoof Thales van Milete zei eeuwen terug dat water het principe van alles is. (Hij zei ook dat de Aarde een platte schijf is die in een oneindige oceaan drijft, maar daar gaan we hier verder niet op in.) Dit principe zou perfect kunnen worden toegepast op ‘The Unseen River’, de nieuwste film van Phạm Ngọc Lân. De productieve filmmaker levert nog geen jaar na het zinderende ‘Blessed Land’ opnieuw een steengoede film af. In een vloeiend landschap vervlecht hij met opperste behendigheid twee verhalen: een paar oude geliefden treft elkaar na jaren opnieuw, terwijl een jong koppel – een echo uit het verleden? – naar een monnik trekt om de oorzaak van de insomnia van de jongeman te verklaren.

Landschap, in welke hoedanigheid dan ook, speelt een vitale rol in het werk van Phạm Ngọc Lân, die een achtergrond heeft in architectuur en stedelijke planning. De vitaliteit ervan mag zeer letterlijk genomen worden want de regisseur trok met zijn afgewerkte scenario naar de draailocaties om de schriftuur aan te passen aan de plekken zelf en die zo een eigen stem te geven. Dat is ongetwijfeld één van de redenen waarom Lân zo sterk is in het portretteren van leven zonder dat die zich noodzakelijk tot de menselijke soort beperkt.

‘The Unseen River’ opent met het jonge hippe koppel dat op een roerloze brommer zit op een veerboot richting de tempel. Daarmee geeft de filmmaker al aan dat we de vaart van het verhaal niet op de voorgrond zullen vinden, maar dat het de personages vanuit de achtergrond zal meetrekken, door al wat hen omringt. Het koppel op de veerboot, de vissende monnik, de zwemmende hond, de vrouw bij de waterkrachtcentrale: ze gaan allemaal op in de grotere gehelen, of het nu om kolossale architecturale structuren of magnetiserende natuurgebieden gaat.

De quirkiness van de beeldvoering kan artificieel lijken, maar hier voelt het natuurlijk aan, alsof de camera zijn hoogsteigen manier van onderwater ademen ontdekt.

Door in te zetten op extreem wijde shots wordt de kwetsbaarheid van de personages op die overweldigende plekken onderstreept. Phạm Ngọc Lân maakt er evengoed een punt van zijn toeschouwers mee te trekken in hun gedachtewereld, door die initiële beelden op te volgen met quirky camerabewegingen die een trage zoom-in inzetten. Die quirkiness kan artificieel lijken, maar hier voelt het natuurlijk aan, alsof de camera zijn hoogsteigen manier van onderwater ademen ontdekt.

Ondanks dat al wat hen omringt een zekere spiritualiteit in zich draagt, voert Phạm Ngọc Lân zijn personages bijzonder “down to earth” op. Het jonge koppel worstelt met de onzekerheid die gepaard gaat aan prille liefde. Die onzekerheid, waar een niet te onderschatten schoonheid in verscholen gaat, wordt hen echter niet gegund door hun familie. Zij willen dat het koppel meteen de stap zet tot “marriage and the baby carriage”: “Ze jagen ons op, maar wij zijn er nog niet aan uit. Niet omdat we niet verliefd zijn, maar omdat we simpelweg onze toekomst niet kunnen voorspellen.” Je zou het kunnen zien als een gebrek aan dromen, zoals de monnik aangeeft, of een poging om die hypothese de vrijheid niet te laten inperken.

Maar alles, zelfs de draaglast van onzekerheid, wordt beter met de jaren, zo wordt duidelijk wanneer de oude minnaars in gesprek gaan over wat was en kon geweest zijn. “Jij bent de enige die mij zwak deed voelen. Maar vreemd genoeg, voelde ik me op mijn gemak, alsof ik die zwakheid kon accepteren.” Ware liefde is het beste in elkaar naar boven halen, klopt, maar even belangrijk is de keerzijde van die medaille eren: het elkaar op weg helpen om te kunnen leven met ingeboezemde broosheid.

Niet alleen bestaat ons lichaam tot 60% uit water, het is ook onze grootste behoefte. Toch glipt water door onze vingers en onze empirische perceptie: het gaat dan ook niet om “the seen” maar om “the unseen” rivier. Als iemand je in tijden van opperste verwarring en spanning, iets als “go with the flow” toespeelt, zal dit – niet onbegrijpelijk – ogen doen rollen. De “flow” is geen trein, tram of bus waar je gemakkelijk een abonnementje op kan nemen (was dat maar zo).

Die flow, dat vloeiende, dat “eeuwig wordende” onderscheiden, zo stelt Phạm Ngọc Lân met zijn derde kortfilm, is enkel weggelegd voor het getrainde oog én de getrainde ziel. “Soms hebben we jaren nodig om te beseffen dat we aan bepaalde zaken meer verbonden zijn dan we kunnen begrijpen,” zegt de oude visser, waarna hij naar zijn rug wijst. “Dit zijn de littekens die de rivier op mij heeft achtergelaten.”

Bo Alfaro Decreton

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS