Scarlet Red
rating

Duur: 12 min. | Land: | Regie: Toon Loenders | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis:

Waarschuwing: deze bespreking bevat veel details over het verhaal van de intrigerende korte animatiefilm 'Scarlet Red'. Dat is niet onze gewoonte maar heeft zo zijn redenen: zonder extra duiding is het bepaald lastig een touw vast te knopen aan deze opeenvolging van retro-futuristische tableaus in een vreemd kasteel.

We ontwaren eerst een soort ridders en dominees, met kostuums van steampunk allure. De personages met konings-, priesters en narrenkledij zoeven rond van kamer naar kamer. Die indrukwekkende choreografie is overigens opgenomen met real life acteurs. Hun gezichten blijven verborgen achter gasmaskers, hun woordeloze interacties gaan gepaard met grommende gestes.

De situatie is een snelkookpan: de gemoederen lopen zo hoog op dat er zelfs kanonnen aan te pas komen. Al richten de personages die niet op elkaar, wel op onzichtbare doelwitten extra muros. Maar wat gebeurt hier dan? Onder welk gasmasker zit wat voor personage? Is het kasteel een House of Cards, hun gebikkel een Game of Thrones?

Eén en ander wordt (iets) duidelijker zodra blijkt dat Scarlet Red is gebaseerd op 'Het masker van de rode dood'. Edgar Allan Poe schreef de novelle in 1842. Hoofdrolspeler is ene prins Prospero – in 'The Tempest' van Shakespeare is dat een magiër. Prospero trekt zich bij Poe met andere notabelen terug in zijn kasteel omdat daarbuiten de pest is uitgebroken. Uiteindelijk ontsnappen ook de hoge heren niet aan de scharlakenrode dood.

Straffe ket die dat verhaal uit deze versie haalt. Toch blijven de ferm gefilmde kaders vol verrassend beweeglijke, mysterieuze figuren op het netvlies branden. Een knipoog naar de mediaclowns tussen onze huidige wereldleiders is dan de kers op de taart.

Jan Sulmont
 
De Passant
rating

Duur: 00 min. | Land: | Regie: Pieter Coudyzer | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis:

Terwijl hij eigenlijk moet studeren, weet een scholier zich enkel op wat anders te concentreren. Hij schaaft gestaag verder aan een tekening van een meisjesgezicht. Dat blijkt een ode aan zijn buurmeisje Karen. Verrassing: ze belt hem op! En spiegelt hem een massage voor. De jongeman twijfelt niet lang.

De belofte van een massage lijkt eerst wat te vloeken met de brave, zachtaardige tekenstijl van ‘De Passant’. Maar niks is minder waar. Als de jongen zich op zijn fiets naar haar toe haast — in de film getoond met schitterende horizontale travellings van rechts naar links — dan betrekt de hemel plots. De wereld van deze topfilm blijkt een pak meer donker dan de pastelkleuren aan het begin doen vermoeden.

Wie is nu precies de protagonist, de passant uit de titel?

Zo volgen nog wel meer verrassingen, inclusief onverwachte, prachtige camerabewegingen. Die expliciete cameravoering verrast en ontroert, net als in superbe live action films als pakweg ‘Mommy’ of ‘Elephant’. 'De Passant' is een majestueuze momentopname, met een mooie dubbelzinnigheid — want wie precies is nu de protagonist, de passant uit de titel?

Het lot van die personages is best zware kost, maar het is dus genieten geblazen. Een extra cinemahigh komt van de schitterende soundtrack. Ruben De Gheselle viel op Annecy 2016 al in de prijzen met zijn muziek voor Coudyzers korte film ‘Beast!’, en grijpt ook hier recht naar de keel.

De voice-over stemmen zijn ingelezen door herkenbare Gentenaars als Arne Sierens en Karin Tanghe enerzijds, maar anderzijds ook door de regisseur zelf en zijn producenten bij S.O.I.L. De toon van die stemacteurs is verrassend genoeg erg keurig en afgeborsteld. Daardoor verliest dit mooi weemoedige topwerk een stuk weerhaken. Was dat vervreemdende effect er niet, we mikten een vierde ster onder deze bespreking.

Toch is ‘De Passant’ sowieso een prachtig gemaakte, poëtische prent die meer dan klaar lijkt voor een succestour langs filmfestivals over de hele wereld. Al toont de film nu net zelf dat het leven soms éénklaps heel wat anders in petto heeft dan gepland.

Jan Sulmont
 
Carrousel
rating

Duur: 10 min. | Land: | Regie: Jasmine Elsen | Scenarist: | Productiehuis:

Jasmine Elsen kennen we nog van haar RITCS-afstudeerfilm 'Kastaars' waarmee ze een Wildcard van het VAF in de wacht sleepte. Individuen, geïsoleerd in hun eigen wereld is een thema dat ook terugkeert in haar nieuwe kortfilm ‘Carrousel’.

We komen terecht in een klein, eentonig wereldje. Enkele struikjes en verdorde boompjes vormen het landschap waarin een jongedame geroutineerd haar ding doet. Elke dag passeert ze een fontein waar een man vredig een pose aanneemt. Naar gewoonte doet ze enkele toertjes op de draaimolen. De accordeonspeler die de attractie begeleid, wordt beloond met een bloempje. Maar wanneer enkele indringers roet in haar gestructureerd leven gooien, zet ze alles op alles om haar microkosmos te beschermen.

Haar gevoel van angst en woede valt te begrijpen: indringers vernielen dingen, scheppen chaos en vermoorden zelfs dierbaren. Al vervaagt dat begrip wanneer Elsen de andere kant van het verhaal laat zien. Van de pastelkleurige 2D-wereld worden we gekatapulteerd naar een veel gesatureerder 3D-decor. Een vormelijke switch die duidelijk het onderscheid aangeeft tussen de twee perspectieven. De 'indringers' die het grote gevaar vormen voor haar maatschappij zijn zich namelijk van geen kwaad bewust: de twee verliefde kraaien fladderen vrolijk rond, genietend van de rijkdom, en blind voor de frustraties van het meisje. 

Elsens verhaal is een mooie metafoor voor de moeilijkheden die we ondervinden wanneer nieuwe individuen — met vreemde gewoontes, een andere cultuur en tegengestelde denkwijzen — je wereldje betreden. Met een vleugje humor reflecteert Elsen zo op de polarisatie die alomtegenwoordig is in de hedendaagse samenleving. We geven de andere niet snel kansen en kijken met oogkleppen naar wat we zelf gewend zijn en als normatief beschouwen.

'Carrousel' is dus een film gemaakt voor deze tijd: open voor interpretatie, maar met een verstaanbare boodschap voor iedereen.

Arne Reszczynski
 
On n'est pas près d'être des super héros
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Lia Bertels | Productiehuis: ,

In ‘On n’est pas près d’être des super héros’ combineert Lia Bertels elementen uit haar eerste en laatste kortfilm. Zoals in ‘Micro-dortoir’ vormen interviews met kinderen de rode draad van het verhaal. Die geeft ze weer in haar kenmerkende animatiestijl die we ook al konden bewonderen in ‘Nuit Chérie’, waarmee ze vorig jaar de prijs voor Beste Belgische Kortfilm op Anima won.

In haar nieuwste film werpen negen kinderen vragen op over volwassen worden, maar ze weten niet allemaal te intrigeren. In een vliegende auto reizen de kindervertellers rond de wereld in een nachtelijk decor. Om de beurt doen ze hun verhaal. Sommigen zijn vertederend en stellen interessante vragen, anderen lijken overbodig. Uiteindelijk blijft hun narratieve bijdrage te braaf en te onbestemd: de kern in het verhaal blijkt zoek, waardoor het lastig wordt om de reis te blijven volgen.

Wat nog meer is: er zijn negen vertellers, maar er zijn maar zes kinderen die in de auto stappen. De personages worden dus niet transparant gelinkt aan de overeenkomstige stemmetjes — dat werkt desoriënterend.

‘On n’est pas près d’être des super héros’ wil grappig en filosofisch tegelijk zijn, maar lijkt niet te kunnen kiezen. In combinatie met de brave vormelijke uitwerking blijft de film te dromerig en te etherisch.

Youness Iken
 
#21XOXO
rating

Duur: 10 min. | Land: | Regie: Sine Özbilge, Imge Özbilge | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

Na haar kortfilm ‘The Three Ring Circus’ kiest Sine Özbilge opnieuw voor een film die animatie met live-action combineert, en wederom met actrice Indra De Bruyn in de hoofdrol. In tegenstelling tot deze zwart-witkortfilm is ‘#21xoxo’ een kleurrijke zoektocht naar betekenisvolle vriendschappen en relaties in een digitale 21ste eeuw.

In een flashy, vaporwaveachtig decor maakt een meisje zich klaar voor een nachtje uit. In klik-swipe-like-tempo duiken we van Tinderdate naar trippy feestje. Dat tempo varieert genoeg, maar misschien soms net té abrupt. Wanneer het hoofdpersonage de volle minuut met een vriendin Skypet, blijft de vibrerende muziek van aan het begin van de film uit — dat laat zich door het bewust droge gesprek van de twee meiden helaas extra voelen. Idem voor de laatste scène: het contrast in dynamiek is soms iets te opvallend.

Humor houdt zich echter quasi in alle aspecten van deze film schuil. De animatie zorgt voor in elkaar overgaande tongen op een Tinderdate, terwijl achtergrondgeluiden die je zou verwachten in een restaurant vervangen worden door een continue stroom smartphonemeldingen. Wanneer het meisje in een glitchy Twitterjurk met een date naar ‘The Birds’ van Hitchcock kijkt, veranderen de kraaien in Twittervogels, een kwieke meta-aanval op de hedendaagse filmbeleving en bij uitbreiding onze consumptiemaatschappij. Sommige referenties naar de internetcultuur voelen wat oubollig of cliché aan, maar het is de overdaad die alles strak en interessant houdt.

Özbilge speelt graag met de discrepantie tussen animatie en live-action. Op het einde van ‘#21xoxo’ weet ze daar goed gebruik van te maken. Zelfs als de digitale maskers afvallen, blijven stemmen vervormd, en sluipt er een beetje animatie in de live-action. Onbewust blijft de protagonist gevangen in een digitale wereld.

Willen en kunnen we elkaar en onszelf nog vinden in de 21ste eeuw? Wat hebben we te bieden? En roepen we zelf ook niet te hard om aandacht? ‘#21xoxo’ gaat over inhoud zoeken in een inhoudsloze wereld waar verlangens verlangens blijven. Özbilge verkent daarbij op vermakelijke wijze de gevaarlijke vicieuze cirkel die daarbij ontstaat.

Youness Iken

JEF Festival

De vierde editie van het JEF festival, voor jeugdfilms en nieuwe media, loopt nog tot en met 1 maart in Antwerpen, Leuven, Brugge, Kortrijk, Gent en...
15/02/2020 tot 01/03/2020
Nieuw dit jaar: de Make It Short-wedstrijd. Een selectie beloftevolle jonge makers krijgen alle middelen en begeleiding om in drie dagen tijd een...
 
Brussels Independent Film Festival kondigt winnaars van Atomium Film Awards aan

Nieuws
De prijs voor Beste Belgische Kortfilm ging naar Louise Hansenne voor haar film 'Int.Anouchka-Night'.

 

Niels Putman

Anima 2020

Jong en oud zijn tijdens de krokusvakantie opnieuw welkom in het Brusselse Flagey en Cinema Palace voor de nieuwste editie van Anima. Naar jaarlijkse...
21/02/2020 tot 01/03/2020
Voor de 39e keer al: meer dan honderd bekroonde animatiekortfilms te zien in het Brusselse Flagey en Palace!

Speel mee en win een duoticket voor één van onderstaande kortfilmprogramma's in Flagey. Winnaars worden persoonlijk gecontacteerd.

Best of Shorts 1 (22/2, 17u30)
Best of Shorts 2 (23/2, 17u30)
Best of Shorts 3 (26/2, 17u30)
Best of Shorts 4 (26/2, 21u30)
Best of Shorts 5 (27/2, 17u30)

 

 
The Physics of Sorrow
rating

Duur: 27 min. | Land: | Regie: Theodore Ushev | Cast: | Producent:

‘De wetten van de melancholie’, een postmoderne tour de force uit 2011 van de Bulgaarse schrijver Georgi Gospodinov, is een reis door de Oost-Europese geschiedenis en de bewogen 20e eeuw. Een boek als metafoor voor de doolhof van het leven zelf dat alle grote thema’s zoals liefde, oorlog, jeugd vervat. Het hoofdpersonage van de Minotaurus vormt de kern van de melancholie.

Wie dit wil verbeelden moet zich een weg banen doorheen een sterk gelaagde tekst. Een pittige uitdaging dus, maar de Bulgaarse animator Theodore Ushev maakt het werk zich in zijn adaptatie niet alleen eigen, hij gooit er nog een extraatje bovenop. Het lijkt wel alsof het boek voor hem geschreven is.

Dat extraatje is de encaustic painting technique waarbij hete was ingekleurd wordt met verschillende pigmenten. Deze techniek werd al in het oude Egypte gebruikt om realistische portretten op de sarcofagen te schilderen, om zo de herinnering te bewaren. ‘The Physics of Sorrow’ is de eerste animatiefilm ooit die volledig in deze techniek is opgebouwd — via Vimeo wordt de techniek gedemonstreerd. Ushev houdt van de beweging die erin vervat zit; de combinatie van het natte en het droge; de snelheid waarmee je moet werken waardoor het een heel fysieke bezigheid wordt. Het is een sublieme techniek die perfect bij het verhaal past.

Een veelheid aan persoonlijke verhalen die toepasbaar zijn op ieder van ons — wiens geschiedenis dit is, maakt dan ook niet uit.

De ruwe, expressionistische verfstreken en de aardse kleuren representeren de donkere geschiedenis van de twintigste eeuw. De wervelende dynamiek waarmee Ushev alles op papier zet, geeft het gevoel van een voortrazende trein; het beeld staat nooit stil. ‘The Physics of Sorrow’ is een dolle rit vol verbazing en ontroering door de combinatie van wondermooie beelden, poëtische woorden en een existentiële, bombastische sfeer. Een melancholische voice-over bindt het geheel, fluisterend, aaneen. In het Engels is die taak voor Rossif Sutherland, in het Frans voor Xavier Dolan ('Mommy') — stemmen die als warme dekentjes de koortsdroom wondermooi maken.

Het verhaal leidt je door de persoonlijke geschiedenis van een man, geboren in Bulgarije, als fruitvlieg die het begin van de ijstijd en het einde van de Koude Oorlog heeft gezien, als nachtegaal, als wolk,… “I am us,” zegt de man, en zet daarmee de toon: de start voor een veelheid aan persoonlijke verhalen die toepasbaar zijn op ieder van ons — wiens geschiedenis dit is, maakt dan ook niet uit. Ieder van ons moet zijn jeugdherinneringen achterlaten waardoor we allemaal migranten worden.

Na ‘Gloria Victoria’ in 2013 en ‘Blind Vaysha’ in 2016 levert Ushev nu een meesterwerk af. Zelf ziet hij zijn nieuwste kortfilm als een geanimeerde tijdscapsule waarin een portret geschetst wordt van onze generatie voor de volgende generatie. Als een zoektocht naar geluk van alle Minotaurussen.

Voor deze zoektocht hanteert hij niet enkel een oeroude techniek maar doet ook beroep op een al even oud verhaal, de mythe van Minotaurus. Eigenlijk zijn alle verhalen al geschreven; we maken enkel nog variaties op.

Carmen van Cauwenbergh

Shortscreen 2020

Ondeugende nonnen, tongzoenende voetbalmoeders en een wolf die bijklust als gigolo: de 10e editie van Shortscreen mixt edgy personages en subversieve...
18/03/2020
Een avondvullend kortfilmprogramma tijdens Offscreen!

Win een duoticket voor Shortscreen 2020 op woensdag 18 maart om 19u in Cinema Nova.

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS