Toomas: Beneath the Valley of the Wild Wolves
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Chintis Lundgren | Scenarist: | Producent:

Voor de kijker die niet bekend is met het universum van Estse animatieregisseur Chintis Lundgren kan het een minuutje duren – gegeven dat hij of zij kinderlijk naïef naast de vroege hommage aan gay-icoon 'Tom of Finland' kijkt – voordat het opvalt dat de ogenschijnlijk onschuldige pastelkleuren meer erotiek en gravitas herbergen dan op eerste zich lijkt.

Dat komt natuurlijk omdat de personages verdacht veel gelijkenissen vertonen met de schattige Moomins, maar wanneer hoofdpersonage Toomas zich naar ons draait in de douche is het letterlijk onmogelijk om ernaast te kijken. Zijn reusachtige geslacht, dat hij verlegen tracht te verbergen voor zijn kroost dat de badkamer binnenstormt, drukt ons met de neus op de feiten: in deze wereld wordt geneukt, gezopen, gemanipuleerd, gezucht, gelogen en bedrogen.

'Toomas: Beneath the Valley of the Wild Wolves' is het vervolg op 'Manivald', waarin een jonge vos verliefd wordt op klusjesman Toomas. In Lundgrens laatste worp worden de schijnwerpers echter op deze atletische wolf gericht, die na het verliezen van zijn job ongewillig de prostitutie inrolt. Een gunstige wissel van perspectief, want het stelt de regisseur in staat alle remmen los te gooien: meer seks, maar ook meer perversie. Het queeruniversum krijgt zo plots heel wat meer kleur. Bovendien komt met het inwisselen van absint voor het iets feestelijkere tequila ook het tempo, dat door de droge Baltische humor wat sleepte, hier helemaal goed te zitten.

En zo krijgt de kijker volledig wat ie wil: onderdanige sm-slaven, Wild West-pornosets, een vrouwelijke versie van Tom Cruise’ seksgoeroe uit 'Magnolia' én een gigantische dildo. Where shall I put it, Antonio?

Michiel Philippaerts

Brussels Independent Film Festival

Achtendertig jaar lang focuste het Brussels Independent Film Festival (BIFF) op Super-8 en technisch experimentele films. Na een pauze van zes jaar...
09/02/2020 tot 15/02/2020
Een week lang kortfilms van opkomend talent — free entry en free popcorn!
 
What did Jack do?
rating

Duur: 17 min. | Land: | Regie: David Lynch | Cast: , | Scenarist: | Producent:

Dwergen en reuzen in een onwerkelijke arena, vreemde droomdialogen met een onbestemde gravitas, koffie en sigaretten, melancholisch dansje dabei: 'What did Jack do?' is vintage Lynch. Gerealiseerd in samenwerking met de Fondation Cartier pour l’art contemporain en daar in Parijs gereleaset na afloop van het weergaloze derde seizoen van 'Twin Peaks', kwam deze korte traktatie in januari 2020 op Netflix.

Mondiale topregisseurs onderlijnen hun drang naar experiment steeds vaker met korte films die ze niet per se in de filmzaal droppen. Jonathan Glazer bracht eind 2019 'The Fall' uit, met inspiratiebronnen als Goya en de zonen-Trump. Van Paul Thomas Anderson vind je 'Anima' op Netflix, gemaakt met en voor Thom Yorke. Wes Anderson vermomt zijn korte werk als commercials voor Hyundai, Sony, Prada of zelfs Stella Artois.

Die klasbakken in sfeerzetting worden nu gevolgd door de grootmeester. Lynch zet in 'What did Jack do?' onmiddellijk een onnavolgbare toon. Het zwart-witte kader heeft trillende, floue uithoeken. De twee protagonisten zien we als door een ronde lens. Zij zijn de petieterige aap Jack Cruz en een menig maal groter rechercheur, naar goede 'Twin Peaks'-traditie neergezet door de regisseur hemzelve. Jack praat dan weer door een bewust crappy deep fake mond, waarin je die van Lynch herkent. Zijn zijn personage(s) mystieke detectives of diepgravende psychiaters?

Hoe dan ook moet een moord worden onderzocht. Er zijn vele vragen, over de communistische partij bijvoorbeeld. Antwoorden zijn uiteraard te vinden in dromen, over rode konijnen en over de kip Tootatobon, die Jacks hart in overdrive stuurt. De zwarte blinkende knipperogen van de kleine aap staan in contrast met zijn warrige uitleg en vaak felle bek. Lynch countert met rookpluimen en raadsels. Tot de aap gaat croonen. Als een losgeslagen Rebekah Del Rio zingt hij uit volle miniborst een karamellenvers. Het is zowel hilarisch als ontroerend. Daarna komen er toch weer pistolen aan te pas!

N’importe quoi met een heerlijk gehalte je ne sais quoi: zelfs Lynch’ niemendalletjes betoveren.

'What did Jack do?' is te zien via Netflix.

Jan Sulmont
 
Dorian Jespers slaat dubbelslag in Rotterdam!

Nieuws
Zijn afstudeerfilm 'Sun Dog' is nu ook genomineerd voor een European Film Award.

 

Niels Putman

Kortfilms tijdens PinX

Tijd voor de negende editie van het PinX: het LGBTQIA+-filmfestival in Sphinx Cinema, dit jaar van woensdag 29 januari tot en met zondag 2 februari...
29/01/2020 tot 02/02/2020
Negen queer kortfilms op de negende editie van PinX!
 
Past Perfect
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Jorge Jácome | Scenarist: , | Producent:

Where does it hurt…?”: een passende zin om een film maar even goed eender welk gesprek mee aan te vangen. Je stuit meteen op de kern van de zaak: de moeilijkheid waarmee lijden onder woorden te brengen valt. Toch slaagt het experimentele video-essay ‘Past Perfect’ er met verve in. Het leed neemt er verschillende vormen aan en duwt ons, vanuit een ontreddering, kopje onder het verleden in. Daar was het allemaal beter, toch?

We keren terug naar een tijd zonder fake news of Jair Bolsonaro (alsof dat geen synoniemen zijn); een tijd waarin alles allerminst feilloos was, maar de mislukkingen behapbaar waren, en niet op planetaire grootte op ons afstormen. De afstand die ons van die gebeurtenissen scheidt, kleurt de filter waarmee we erop terugblikken. We buigen de feiten om naar eigen believen en vergeten wat we niet willen onthouden. Het eindresultaat moet zijn wat we van het heden verlangen. Van die filter zijn we dan ook onvermijdelijk het slachtoffer. Sommigen, zoals jihadisten, in meer extreme mate dan anderen.

De tijd waarover ‘Past Perfect’ gaat, giet de Portugees Jorge Jácome in een associatieve beeldenreeks van hypnotiserende rêverieën.

I just don’t like my time. Probably I just don’t like myself.” Diep ontevreden met de tijd waarin we leven, en door vooral met alles verder te gaan zoals het ging, willen we die malheur zo goed en zo kwaad mogelijk verdringen. Pedro Penims diagnose reikt verder: alles plooit hij terug op ons zelfbeeld. Blijven we de psycholoog niet vooral opzoeken om de manier waarop we naar onszelf in de spiegel kijken beter te begrijpen, en niet zozeer de manier waarop we door een fotoalbum bladeren?

De tijd waarover ‘Past Perfect’ gaat, giet de Portugees Jorge Jácome in een associatieve beeldenreeks van hypnotiserende rêverieën die qua esthetiek doet denken aan vroege Sofia Coppola films, of Lana Del Rey-videoclips. Jácome beriep zich op de vernuftige theatertekst ‘Before’ van Pedro Penim die opgebouwd is uit een herziening van historische mijlpalen en uitblinkt omwille van spitsvondigheid en een prangend zelfbewustzijn. In die mate dat het beeld soms in de schaduw van de tekst komt te staan, wat door het genre des te meer opvalt.

Een knappe vondst van de regisseur: hij mijdt voice-over en geeft ons Penims tekst via stemloze ondertitels. In tijden waarin (zogenaamde) alwetende vertellers als kopstukken van de (populistische) politiek intensief de maatschappij kleuren, is het een verademing om alles aan de lectuur over te laten. Maakt dat de god in dit Portugese video-gedicht daardoor progressief? Nee. We spreken nog steeds over het verleden en de invloed ervan op het heden… Of om het in de woorden van Rihanna te zeggen: er rest ons nog zoveel “work, work, work, work, work”.

Jácome maakt de ode aan het verleden zo zeemzoet dat we er op een manier wel een degout van moeten krijgen. Het heeft ons ten slotte tot dit heden gebracht. Hij ziet echter heil in het koesteren van verdriet, “the most mistreated, most shameful expression”. Er moeten meer plaatsen zijn die verdriet verwelkomen, stelt 'Past Perfect'. Plaatsen om er elkaar te vinden in het heden en zo die (schadelijke) zucht naar het verleden te counteren.

Wie weet zet de louterende werking van dergelijke plaatsen de deur wel op een kier om meer dan bedrieglijke schaduwen, wat verklarend licht te werpen op de tijd die volgt. Als de ‘past’ zo ‘perfect’ is, dan is dat allerminst de plek van waaruit we zouden moeten willen vertrekken. Perfectie is een kwestie van instandhouding. Waarom zouden we in Gods of wie-dan-ooks naam alle mogelijkheid tot evolutie en zelfbewuste ontplooiing opgeven?

Deze bespreking verscheen ook in het Engels op Talking Shorts.

Bo Alfaro Decreton
 
Goldman v Silverman
rating

Duur: 07 min. | Land: | Regie: Benny Safdie, Josh Safdie | Cast: , | Scenarist: | Producent: , ,

Veel sociale media-frustratie na het bekendmaken van de Oscarnominaties, zoals elk jaar natuurlijk. Te weinig vrouwen, te weinig kleur: een voorspelbaar gebrek aan diversiteit.

Maar er was ook een aanzienlijk segment van 'Film Twitter’ dat in toorn ontstak ter verdediging van de nieuwe Amerikaanse wonderboys, de erfgenamen van Martin Scorsese en John Cassavetes: de gebroeders Safdie. Josh en Benny slaagden er namelijk in om vorig decennium gestaag een uniek oeuvre op te bouwen dat zijn grondslag vindt in grootstadmalaise en rusteloze protagonisten in de marginaliteit; hun jachtige benadering tot het thrillergenre brak volledig door tot de ‘arthouse mainstream’ in 2017 met ‘Good Time’, mede dankzij Robert Pattinson als pathologische wannabe-gangster.

Het universum van de Safdies is grauw en chaotisch, maar het is moeilijk om de filmmakers van cynisme te beschuldigen.

Met het bejubelde ‘Uncut Gems’ – hoofdrol voor niemand minder dan Adam Sandler – vestigden de broers zich afgelopen jaar als een vaste waarde in de Amerikaanse indiefilmwereld. Ze werden beloond met 0 Oscarnominaties. De Oscarcampagne met Sandler werd bijgevolg afgeblazen.

Maar nu, een week later – te laat? – komen de broers met een nieuwe kortfilm op de proppen: 'Goldman v Silverman', een verwoed kleinood dat perfect past in het rijtje van hun rauw-realistische kronieken over kortstondige ontmoetingen en confrontaties in New York City.  Sandler tekent voor de rol van Goldman, een goudkleurig ‘levend standbeeld’ dat op Times Square zijn brood verdient en Benny Safdie neemt de rol van zijn aartsvijand op zich, zijn zilveren evenbeeld. Wat volgt kan u raden, want The Sparks zongen het al in 1974: “This Town Ain’t Big Enough For The Both of Us”.

Conflict ontspruit en barst los, voor de ogen van honderden toeristen en voorbijgangers. Een deel van de sterkte van de kortfilm ligt uiteraard in dat verborgen camera-aspect: superster Adam Sandler is zó opgesmukt dat passanten hem niet herkennen, waardoor de film plots aanvoelt als een live-performance – een publiek optreden dat kán falen. Deze guerilla-achtige wijze van filmmaken op straat is eigen aan de Safdies en hun handelsmerken (handheld camera, lange zooms) staan hier evenzeer in functie van het praktische als het esthetische.

Wanneer het tot een gewelddadige aanvaring komt tussen Goldman en Silverman letten we op de reacties van de toeschouwers: sommigen lachen, sommigen zijn geschokt. Opmerkelijk: niemand grijpt in.

In de coda drukken de Safdies echter écht hun stempel op de kortfilm. Na het geschil tussen de twee straatartiesten gaan ze elk hun eigen weg, zichtbaar aangedaan door de botsing. Goldman vloekt binnensmonds terwijl hij op een goedkope hotdog kauwt; hier wordt zichtbaar hoe mooi Sandlers natuurlijke nervositeit zich leent tot de gejaagde filmstijl van de broers. Teruggedrongen in zijn isolement spoelt hij gefrustreerd de verf van zijn gezicht, maar zijn lichaamstaal straalt ook verdriet uit.

Elders inspecteert een verbouwereerde Silverman de gouden strepen op zijn zilveren pak: het laatste zichtbare bewijs van het treffen tussen de twee outsiders. Terwijl de nacht valt, slokt de metropool zijn eenzamen terug op.

Het universum van de Safdies is grauw en chaotisch, maar het is moeilijk om de filmmakers van cynisme te beschuldigen. Door te focussen op de pijn van hun personages in de marge benadrukken ze hun echtheid: het leven van Goldman en Silverman loopt gewoon verder na wat we de ‘verborgen camera sketch’ zouden kunnen noemen. Niet enkel de zwartkomische confrontatie wordt geregistreerd, óók hun verdwijnen in de schaduwen van de anonieme grootstad krijgt de nodige aandacht.

Hoe onvolmaakt en weerzinwekkend de personages soms ook kunnen overkomen, de liefde van de Safdies is duidelijk voelbaar. Zélfs in een kortfilm van zes minuten. En dat is een mooie verwezenlijking.

Michiel Philippaerts

Kortfilms ism Cinemasia

Legends of Liondance laat in samenwerking met CinemAsia, het Aziatisch filmfestival in Amsterdam, op zondagmiddag 19 januari 2020 enkele kortfilms...
19/01/2020
Vier kortfilms van Belgisch- en Nederlands-Chinese regisseurs te zien in de Permeke Bibliotheek in Antwerpen.
 
Kortfilm van de Belgisch-Syrische Rand Abou Fakher maakt kans op een Gouden Beer!

Nieuws
De nieuwste kortfilm van Rand Abou Fakher dingt mee binnen de officiële kortfilmcompetitie van de Berlinale.

 

Niels Putman

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS