My Darling Quarantine Short Film Festival

My Darling Quarantine Festival gaat haar tweede week in. Het online kortfilmfestival, een initiatief van het gloednieuwe Europese kortfilmmagazine...
16/03/2020 tot 31/05/2020
Kortfilmfestivals van over de hele wereld bundelen hun krachten voor een online alternatief.
 
"Het is altijd mijn droom geweest om onherbergzame plaatsen te verkennen."

Na een indrukwekkend gestart festivalparcours gooit COVID-19 ook roet in het eten voor Dorian Jespers' zegetocht met zijn Wildcardwinnende 'Sun Dog'.

 

Michiel Philippaerts

 
Dutchgaria
rating

Duur: 12 min. | Land: | Regie: Capucine Muller | Cast: | Scenarist: | Filmschool: KASK

Een Franstalig meisje belandt in het vreemde Dutchgaria. Zonder de taal te beheersen moet ze in deze gelijknamige afstudeerfilm trachten haar plan te trekken in het voor haar onbekende land.

De Franse Capucine Muller studeerde aan verschillende Europese scholen waaronder MOME (Hongarije) en ESAAT (Frankrijk). Later rondde ze haar Master animatie af aan het Gentse KASK, met deze, zo gokken wij, semi-autobiografische afstudeerfilm over taal- & cultuurbarrières als resultaat. Een extra persoonlijke touch: Muller sprak zelf de stem in van de protagonist.

Een gesprek met de loketbediende, de machines in de wasserette aan de praat krijgen, de bus nemen: eenvoudige, dagdagelijkse dingen zijn lang niet meer zo evident wanneer je steeds oploopt tegen een taalbarrière. Dat ervaart het jonge meisje wanneer ze als nieuweling verzeild raakt in een hoop misverstanden.

In ‘Dutchgaria’ keren enkele eigenaardige types steeds terug. Van een trio klassiek geschilderde figuren in een perte total gereden wagen tot een gestoorde toiletdame of een pizza-bezorgende trol. Mullers film zit vol absurde maar humoristische taferelen, waardoor je de chaos en verwarring van het hoofdpersonage nog beter begrijpt. Hopeloos verdwaald gaat ze op zoek naar iemand die haar kan helpen haar weg te vinden in dit bizarre land.

Muller neemt ons mee op een ordeloze maar humoristische reis, volledig bekleed in haar eigenzinnige stijl. Daarbij gaan eenvoudig geïllustreerde mannetjes in interactie met visueel complexere uitgewerkte figuren. Elk frame is daardoor rijkelijk gevuld met kleur, vormen en beweging. Allemaal troeven voor een hectisch avontuur dat je als kijker niet anders kan dan meebeleven.

Arne Reszczynski
 

ONHEILSPELLENDE DERTIENDE EDITIE CULTFESTIVAL OFFSCREEN

Yay, Offscreen is terug! Drie lange weekends in maart is B- tot Z-cinema extravaganza gegarandeerd. De bad taste cinefiel krijgt opnieuw een hoop unieke prenten geserveerd op groot scherm. Festivalcentra zijn de onnavolgbare Cinema Nova, met haar legendarische bar, en de altijd topkwaliteit biedende Cinematek. Andere Brusselse screenings zijn er in Bozar, Cinema RITCS, Ciné Club INSAS en in de Kinograph van het hippe See U in Elsene. Offscreen tekent ook present in Kortrijk, Gent, Puurs, Luik en Namen.

 

Op deze dertiende editie staan drie modules centraal: Vamos A La Playa, met een selectie beach party en beach horror films, Aziatisch over the top werk dat met het (Hong Kong) Category III-label werd bedacht en About Time, vol verbijsterende tijdreizen. Special guest is de Amerikaanse horrorregisseur Jeff Lieberman. Voor de liefhebbers van niet alledaagse kortfilms staat een topeditie klaar van Shortscreen, gecureerd door onze zusterwebsite kortfilm.be.

 

Meer dan ooit geldt de tagline van het festival: join the cult! Alvast drie buitenbeentjes alsook ook hoogtepunten uit dit programma van meer dan zestig films: openingsfilm About Endlessness won de Zilveren Leeuw op Venetië 2019 –Roy Anderssons vorige, het diep tragische en tegelijk hilarische A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence was eerder al op Offscreen te zien.

 

Afsluiten doet Offscreen met Japanse horror: It comes (Kuru) is zowel in Brussel te zien als in De Studio in Antwerpen.  Daar tussenin komt met Monos een prijsbeest van Film Fest Gent aan bod. “Een overrompelende, briljant in beeld gezette mix van Lord of the Flies en Apocalypse Now”, las u eerder op Kutfilm.

 

In een heel ander register zitten foute sixties-musicals als Blue Hawaii met Elvis Presley en Angela Lansbury, en Heisser Sommer. Het strand blijkt dan weer een veel gevaarlijker plek in films met veelzeggende titels als The Horror of Party Beach, Blood Beach en Shock Waves – die laatste met haar onderwater nazi zombies. Nog onder de noemer Vamos A La Playa: de klassieke hard-boiled Yakuzafilm Sonatine van Takeshi Kitano.

 

About Time serveert klassieke publieksfavorieten als The Terminator, Back to the Future, Interstellar en de beste Star Wars afleveringen maar ook minder evidente titels als Idaho Transfer van Peter Fonda, The Final Countdown met Kirk Douglas en Je t’aime, Je t’aime van Alain Resnais. Zeker het ontdekken waard: weinig bekende science fictionparels als Triangle, Primer of Predestination met Ethan Hawke. Aan dit uitgebreide festivalluik, koppelt Offscreen een internationale conferentie rond hoe cinema omgaat met tijdreizen, relativiteit, causaliteit, paradoxen, lussen en wormgaten.

 

Nog minder evident op het grote scherm zijn de taboedoorbrekende Hong Kong Category III films - gebrandmerkt als niet geschikt voor een groot publiek, met allerlei genres van horror over harde actie tot erotiek en vaak mengvormen van dat alles. Denk zwevende wuxiascènes à la Crouching Tiger, Hidden Dragon met plotse seks, of brutale manga adaptaties. Enkele veelzeggende titels: The Eternal Evil of Asia, Sex and Zen, Devil’s Woman. Ongetwijfeld schockerend boeiend: Offscreen organiseert ook een conferentie over deze extreme films, met als titel ‘Past Censorship? Sex, Blood and Politics in Hong Kong’.

De professoren uit de beide conferenties zijn niet de enige internationale gasten. Ook de regisseurs van enkele bijzonder interessante films komen langs: het Duitse Ever After, het Zweedse Koki-Di, Koko-Da, het Spaanse Jesus Shows You the Way to the Highway en het Amerikaans-Belgische (!) Vivarium met Jesse Eisenberg. Speciale gast van het festival is tenslotte Jeff Lieberman, die vier films uit zijn wansmakelijke oeuvre presenteert: Squirm, Blue Sunshine, Just Before Dawn, Remote Control. Film is veel meer dan standaard Hollywood vertier, en Offscreen viert de beste rariteiten uit wat daar niet onder valt. Come and play!

 

Je vindt het volledige programma hier

 

 
"Het winnen van de Wildcard voelde als het nodige duwtje in de rug."

Eind vorig jaar won Timothée Crabbé een Wildcard van het VAF ter waarde van €60000.

 

Ellen Van Hoegaerden

 
Mr. Mare
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Luca Tóth | Scenarist:

Een CT-scan onthult een klein ventje dat zich schuilhoudt in de tumor van een man. Het mannetje breekt zich los, en wordt zo deel van het gezin. Hij tracht zijn liefde te tonen voor zijn schepper, maar helaas blijven zijn pogingen onbeantwoord.

Mr. Mare’ is een charmante animatiefilm met een naturalistisch tintje. De vreemde symbiose tussen de man en het ventje vormt de ruggengraat van alles.

Regisseur Luca Tóth heeft duidelijk plezier gehad in het tekenen van de voluptueuze figuren. Niet alleen de postuur van het mannetje — een ontzettend dikke buik met erg dunne beentjes onder — is prachtig geanimeerd, ook zijn gedragingen zijn dat: van trage verveelde cirkelbewegingen met zijn voeten tot een snelle pinguïn-achtige looppas.

Het verschil in dimensies benut Tóth ook in de kadrage: het onoverkomelijke contrast in grootte is tegelijk tragisch en hilarisch. Wanneer het mannetje steeds tussen of op het lichaam van de man probeert te rusten, is het kader zo klein dat de man een landschap wordt: een slapend object dat het mannetje nooit liefde terug zal (kunnen) geven.

Die onbestemde liefde wordt zonder dialoog in beeld gebracht. Luca Tóth onthoudt zich van elk commentaar en laat de broeierige atmosfeer van de kamer voor zich spreken. Zo zorgen de fantastische kleuren — een mengsel van bruin, groen en karmijnrood — voor een warm, maar mysterieus spel tussen de personages. Ook het rijke sounddesign speelt hierop in: de dromerige muziek en het trage, vloeibare foleygeluid zorgen voor een onbestemde sfeer.

Alles wordt zo een zintuiglijke, introspectieve reis door de emotionele ontwikkeling van het mannetje. ‘Mr. Mare’ verkent een oneindig aantal facetten van liefde: voyeurisme, pesten, vriendschap, intimiteit, eenzaamheid, jaloezie komen in meer of mindere mate aan bod, maar allemaal op aandoenlijke en beheerste wijze.

Youness Iken
 
Never Like the First Time
rating

Duur: 14 min. | Land: | Regie: Jonas Odell | Scenarist: | Producent:

Positieve ervaring of net niet: de "eerste keer" is voor iedereen bijzonder. Jonas Odell inspireert zich voor zijn korte geanimeerde documentaire ‘Never Like the First Time’ op interviews die hij zelf aflegde. De Zweedse animator verbeeldt zo de allereerste seksuele ervaring van vier verschillende personen, en won er een Gouden Beer voor in 2006. Door de belevingen droog naast elkaar te leggen onderstreept hij de diversiteit in deze episodische kortfilm.

De combinatie van simpele lijntekeningen en fotomateriaal vormen de setting van het eerste verhaal. Een 15-jarige jongen vertelt in geuren en kleuren hoe hij zijn maagdelijkheid verloor op een verkleedfeestje. Een onschuldige dans met een jeugdvriendin eindigt in een moment om nooit te vergeten.

Elke anekdote krijgt een eigen visuele identiteit. De witte contouren van de personages contrasteren met de kleurrijke achtergrond in het tweede deel. Iedere zaterdag spreekt een veertienjarig meisje af met haar vriendje. Stap voor stap verleggen ze samen hun grenzen en werken ze voorzichtig toe naar dat grote moment. Een sensuele opbouw die uiteindelijk uitdraait in een grote teleurstelling.

Terwijl de eerste twee ervaringen eerder comfortabel en luchtig zijn, is dat bij de derde getuigenis niet het geval. Een zwart-witte animatie en onheilspellende muziek verklapt ons dat deze gebeurtenis niet verliep zoals verwacht. Zoals het meisje getuigt in haar eerste zinnen: “Ik had niet verwacht dat het goed zou zijn. Maar ik had niet verwacht dat het zo erg zou zijn.” Ze belandt samen met enkele vriendinnen in een vreemd huis waar ze na een beschonken avond naakt wakker wordt.

In het laatste hoofdstuk brengt Odell collage-gewijs de herinneringen van een oudere man tot leven. De ontmoeting met een jongedame eindigt in zijn kamer. Begeleid door harmonieuze muziek herbeleven we samen met hem een moment van ultiem geluk. De manier waarop hij vertelt, maakt duidelijk hoe de herinnering voor eeuwig in zijn geheugen staat gegrift.

Odells gemengde technieken en stijlen vormen helemaal geen struikelblok om de film als één geheel te zien. Integendeel: elke subjectieve herinnering wordt aangesterkt door een eigen unieke visuele stijl, en dat onderstreept de individualiteit en het persoonlijke van iedere anekdote.

Arne Reszczynski

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS