Balls Up

Hoewel een Belg - ik herinner me niet meer wie - ooit in de pers verklaarde in Hollywood hulp gekregen te hebben van een supervriendelijke Mark Wahlberg, heb ik drie aannames over deze filmster:
- Hij heeft geen gevoel voor humor. Zero.
- Hij is een halve christelijke gek of ergens toch een religieuze fanatiekeling.
- Hij vindt zichzelf geweldig en bekijkt zijn eigen films voor zelfbevrediging.

Bij élke nieuwe desastreuze film waarin Wahlberg zijn opwachting maakt, komen deze bedenkingen terug boven en moet ik concluderen dat deze patser ergens in een apart universum leeft, nu en dan tevoorschijn komt om zonder ook maar één pagina van een scenario gelezen te hebben zijn opwachting maakt in een studiofilm om vervolgens met zakken poen terug naar zijn universum te keren.

Na de ellendige reeks films waarin hij de laatste jaren opdook - Play Dirty, The Union, Uncharted, Spenser Confidential, Instant Family - is Balls Up een nieuw en fameus dieptepunt. Een miserabele, bedroevend flauwe, beschamende drek die net als al die andere films heel snel in de vergetelheid zal geraken. Volkomen terecht.

In deze platvloerse komedie volgen we twee condoomverkopers die ongewild een voetbalmatch verstoren, waarna ze op de vlucht moeten voor een woedende menigte. Dat biedt dus tal van kansen voor grappen over lullen, ballen, pis en voetbal.

Mark Wahlberg vond dit scenario onderaan een ton vol stront

Mark Wahlberg, godverdomme. Je zat in The Departed en Boogie Nights. I Heart Huckabees, The Fighter, Three Kings, We Own the Night, ... Je vond ze, die kwaliteitsfilms. Waarom blijf je dus nu maar grabbelen in een ton vol stront?

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de