Dust

Anke Blondé heeft grote stappen gezet de voorbije jaren. Na het bescheiden, sympathiek debuut The Best of Dorien B. in 2019, zag ze haar tweede prent meteen geselecteerd worden voor het filmfestival van Berlijn. Dust is de eerste Vlaamse productie in 45 jaar die meedingt naar zo'n gerenommeerde prijs.

Dit drama over twee mannen die hun kaartenhuis langzaam zien instorten, zou geïnspireerd zijn door de befaamde zaak Lernout & Hauspie, het spraaktechnologiebedrijf dat een kwarteeuw geleden op spectaculaire wijze failliet ging, waarna de stichters van fraude werden beticht.

Het is al snel duidelijk dat het Blondé en co-scenarist Angelo Tijssens niet te doen is om een historische reconstructie en zelfs niet om een feitelijke weergave van gebeurtenissen. Dust is veeleer een studie van twee mannen die zich in de aanloop naar een arrestatie al dan niet in bochten wringen om nog iets te redden: een kapitaal, een familiale relatie, hun reputatie, waardigheid.

Deze eerder psychologische beschouwing zorgt voor een aparte, meer radicale prent dan het grote publiek misschien voor ogen heeft. Het gaat niet over spraaktechnologie, het gaat niet over fraude of zelfs niet over wie die mannen zijn. Dust lijkt zich zelfs amper in de werkelijkheid af te spelen: Geert en Luc zijn dwalende zielen die zich - de ene paniekerig, de andere haast gelukzalig - in een soort voorgeborchte bevinden in afwachting van de hel. Of is er alsnog een hemel in het vooruitzicht?

Dust is geen feitelijke reconstructie, maar een verkenning van het limbo waarin twee dwalende zielen zich bevinden

Denk dus niet alles van nabij te herbeleven, zoals dat in Zillion het geval was. Dust is geen conventioneel drama, sleept op dramatisch vlak zelfs veel te lang aan, vat geen echt narratief. Maar als je als kijker mee dat limbo betreedt, ervaar je dit relaas misschien wel als bedoeld. Blondé weet dat visueel en absoluut ook auditief krachtig en atmosferisch te vatten met een zeer gerijpte, overtuigde en overdachte beeldtaal en cameravoering.

Dust is één van de vele Vlaamse producties van een vrouwelijke cineast die we dit jaar in de zalen aantreffen. Dat geen van al die producties op elkaar lijken, is alvast geweldig. Dat er met Dust zelfs eentje in het rijtje zit die niet helemaal te vatten is maar zich wel sterk uitdrukt, is nog meer applaus waard.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de