Joe Speedboot

Dat de bestseller Joe Speedboot van Tommy Wieringa pas na 20 jaar aan een verfilming toe komt, is wellicht geen slechte zaak. De tijd tussenin heeft de mythische proporties wat getemperd en staat ons toe de film op zijn eigen merites te beoordelen.

We maken kennis met een groepje jongeren in een Nederlands polderdorp, ergens in de jaren '90. Fransje is na een ongeval sprakeloos en motorisch beperkt, maar schrijft zijn zielenroerselen van zich af. Joe Speedboot - die natuurlijk niet met die naam geboren is - werpt zich op als zijn engelbewaarder. De driehoek wordt vervolledigd door de charismatische PJ.

De cineast en scenaristen hebben eigenlijk weinig toegevoegd aan het bronmateriaal. De thema's als vriendschap en loskomen van je omgeving worden daardoor wat flauw belicht en grote gebeurtenissen die de plot voorstuwen, zijn er eigenlijk niet. Maar in dat anekdotische, zacht voortkabbelende narratief sluimert wel veel emotie en waarachtigheid. De prachtige personages - zeer mooi vertolkt - en hun onderlinge dynamiek blijken te volstaan om de kijker geboeid te houden. De mooi neergepende beschrijvingen in de voice-over geven alles een extra laagje betekenis.

Niet onderschatten ook wat Ruben Impens presteert. De vaste cameraman van Felix Van Groeningen weet zoals wel vaker een extra dimensie te geven aan een verhaal. Hij creëert een warm-nostalgische gloed, brengt diepte aan in de beelden en laat Joe Speedboot er bij momenten zelfs echt uitzien als een film uit de jaren '90.

Een eervolle maar wat weinig creatieve romanverfilming

Deze tragikomedie werkt koesterend. Nu en dan roepen de personages een zekere aandoenlijkheid op - had iedereen maar een Joe Speedboot in zijn leven - maar de uitzichtloosheid in bepaalde situaties, de jaloezie, de verlangens, worden wel prachtig voelbaar gemaakt en vermijden dat dit een volbloed drama wordt.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de