La Grazia

Met La Grazia toont Paolo Sorrentino zich iets meer ingetogen dan we van hem gewend zijn, maar thematisch ligt deze existentiële zoektocht helemaal in de lijn van zijn eerder werk.

We volgen een Italiaanse president tijdens de laatste maanden van zijn ambtstermijn. Er wachten hem nog enkele stevige dossiers, die een extreme twijfel bij hem oproepen, als iemand die zijn mededogen wil afwegen en de waarheid misschien wel té belangrijk vindt.

In rustige scènes die kenmerkend muzikaal ondersteund worden volgen we de tastende, menselijke protagonist. Zijn naasten spreken hem toe of tegen en dat biedt hem soms nieuwe inzichten. De dialogen zijn bij momenten even verhelderend als abstract, maar altijd hoogstaand.

Sorrentino's favoriete acteur, Toni Servillo, draagt waardig de vraagtekens van het hoofdpersonage. Het is nadrukkelijk een fictieve president, want hij is beschaafd, menselijk, intelligent en gecultiveerd. 'Bedankt dat je ons van die kwast verlost hebt!', juicht een fan hem toe bij een bezoek aan de opera. In deze film verbeeldt Sorrentino ietwat schertsend een ander Italië.

Ook deze iets meer ingetogen Sorrentino is een waar genoegen

La Grazia is, hoewel sober en bedaard, nergens zwaar op de hand. Er zit altijd wat ondeugd of spot onder de taferelen, maar tegelijk ademt ook deze Sorrentino elegantie en sereniteit uit. Opnieuw een waar genoegen dus, ook al hadden we wel op dat tikkeltje meer visuele extravaganza gehoopt.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de