Obsession

Het is niet moeilijk de kwaliteiten te benoemen van deze wel zeer positief ontvangen horrorprent. Maar horror is een breed genre en als het er op aankomt intens beangstigd te worden, vormt deze film toch een grote teleurstelling.

Het concept waarin iemand zijn grootste wens ziet vervuld worden - dat het meisje van zijn dromen van niemand ter wereld meer houdt dan van hem - , krijgt slechts zeer geleidelijk aan vorm. Pas na meer dan een slaapverwekkend half uur doet een zeker ongemak zijn intrede in dit soms hysterische relaas.

Het mag duidelijk zijn dat de jonge cineast Curry Barker weet wat hij wil en met deze gruwelprent een soort anti romcom wil creëren die dus in het begin de kijker op het verkeerde been zet. Maar moest dat op zo'n eentonige en saaie manier? Het makke gekissebis tussen oninteressante personages - eens te meer tieners gespeeld door volwassenen - vraagt veel geduld en bereidheid van de kijker en het uitzetten van narratieve pionnen gebeurt zonder enige sensatie.

Slechts heel beperkt krijg je dan wat waar voor je geld. Het ongemak groeit geleidelijk aan - maar nog altijd erg traaaaaag - en nu en dan krijg je een creepy scène, vooral dankzij de uitgekiende belichting. Het sound design is uitstekend en de muziek aanlokkelijk. De acteurs gaan ook fanatiek op in hun personages. Inde Navarrette zal Anya Taylor-Joy misschien niet het nakijken geven, maar ze komt in de buurt.

Maar deze troeven wegen onvoldoende door in een te mak scenario dat ontzettend veel dialoog nodig heeft en waarin de personages veel te weinig actie lijken te ondernemen wat de onverklaarbare toestanden om hen heen betreft. Obsession verdient zijn horrorlabel dus vooral omwille van enkele bloederige taferelen, maar jammer genoeg niet omwille van de spanning of enige sluimerend onheil.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de