A House of Dynamite

Iedereen die op knetterende actie hoopt, zal zijn verwachting moeten bijstellen: in deze meeslepende thriller van Kathryn Bigelow (73 intussen) gebeurt in essentie heel weinig en draait alles om wat er nog zál gebeuren.

In deze versplinterde vertelling volgen we tal van functionarissen bij de ontdekking dat er een nucleair wapen gelanceerd werd op de VS. In de ongeveer 16 minuten voor inslag wordt een protocol in gang gezet waarbij al heel snel de realisering komt dat 10 miljoen doden onvermijdelijk zijn en vooral de vraag van belang is: welke tegenreactie moet de VS tonen?

Bigelow is altijd al goed geweest in het vatten van hectiek en in A House of Dynamite bewijst ze dat opnieuw. Het crisisoverleg tussen de diverse betrokkenen verloopt geloofwaardig chaotisch maar wordt perfect georkestreerd weergegeven. De personages krijgen daarbij al snel enige dimensie - de cast is ook uitstekend! - en we zien tal van functionarissen worstelen om te focussen op hun plicht terwijl ze hun paniek onderdrukken. Dat er nogal flink ingezoomd wordt op familiefoto's, had niet zozeer gehoeven.

In dit al snel intense relaas schetst Bigelow dus op vakkundige wijze een realistische procedure die voor elke grootmacht een nachtmerrie moet voorstellen. Het feit dat de president zo lang uit beeld blijft, is geen toeval: welke schade kan een losgeslagen type als Trump niet aanrichten mocht dit echt gebeuren? De makers laten ons bang afwachten met wat voor staatsleider we te maken gaan krijgen in dit fictieve maar niet onwaarschijnlijke verhaal.

Een intense kijk op het protocol van een nachtmerrie

A House of Dynamite neemt gestaag toe in spanning en raast zo voorbij. Het einde is er teleurstellend snel en valt helaas ook moeilijk een echt einde te noemen. We moeten die keuze respecteren maar je vraagt je lichtjes gefrustreerd af of er geen klein meesterwerk verloren is gegaan. Toch valt dit sterke cinema te noemen, - helaas enkel op Netflix te vinden.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de