Fjord

De Roemeense topcineast Cristian Mungiu wist met vorig werk al zo te boeien dat Fjord met hoge verwachtingen komt. Dit is een beklijvend drama dat de kijker aan het werk zet.

Het gezin van de Roemeen Mihai en zijn Noorse vrouw Lisbet vestigt zich in een lieflijk Noors dorpje waar de gemeenschap hen met open armen lijkt te ontvangen. Een klein voorval creëert echter een ongerustheid die grote gevolgen heeft. Het gezin dreigt ten onder te gaan onder beschuldigingen.

Zoals wel vaker laat Mungiu niet alles los. Dat de kijker niet meteen kan bepalen of de beschuldigingen terecht zijn of niet, maakt van Fjord een drama dat alle kanten op kan. De kijker moet morele vragen durven stellen en zal moeten bepalen in welke mate de culturele verschillen tussen dit strikt gelovige migrantengezin en het progressieve land waar ze zijn terecht gekomen, leiden tot een oordeel.

Het is Mungia al vaker te doen geweest om spanningen tussen mensen van verschillende afkomst en oproer binnen een gemeenschap. Ook dit keer creëert hij zonder grootse wendingen of nadrukkelijke gebeurtenissen een sluimerende intensiteit die teert op aannemelijk menselijk gedrag. Hij zet daarbij ook opnieuw in op doordachte beeldcomposities, rustig registrerende camera's en veel dialoog die maken dat Fjord je geleidelijk aan bezweert.

Met de half-Roemeense Sebastian Stan en de Noorse Renate Reinsve heeft de cineast het geluk twee zeer passende acteurs te vinden die momenteel ook erg in trek zijn. Hun vertolkingen zijn zeer ingehouden en koel, wat de kijker beïnvloedt in zijn mening. Zo sympathiek vinden we deze mensen misschien wel niet.

De intensiteit in deze beklijvende prent besluipt de kijker geleidelijk aan

In deze twee en een half uur durende studie van menselijke relaties - in een land dat niet bepaald bekend staat om zijn sociale warmte - krijg je dus heel wat om over te reflecteren maar dat de film enerzijds niet op een emotionele catharsis lijkt af te stevenen en anderzijds de kijker deels in het ongewisse laat, maakt ook dat de film op dramatisch vlak wat begin te haperen. Het helpt ook niet dat de vertolkingen van de kinderen ondermaats zijn en hun grote emoties niet altijd geloofwaardig zijn.

Toch blijft dit stevige drama overeind. Indrukwekkend hoe de filmmaker met bewonderenswaardige beheersing en nuance een levensecht relaas vertelt dat zeker nog gespreksstof biedt.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de