Short Cuts

Genre: Drama | Duur: 3u08 | 1993 | Release: 11 Oktober 1993 | Land: VS | Regie: Robert Altman | Cast: Frances McDormand, Robert Downey Jr., Julianne Moore, Jennifer Jason Leigh, Jack Lemmon, Lily Tomlin, Tim Robbins, Andie MacDowell, Chris Penn, Matthew Modine, Lili Taylor, Peter Gallagher, Lyle Lovett, Tom Waits, Madeleine Stowe, Fred Ward, Annie Ross, Bruce Davison, Anne Archer

Met mozaïekfilms kan het een beetje alle kanten uit. De meest triomfantelijke vertelling met diverse verhaallijnen en intussen dé referentie op dat gebied is het onvolprezen Short Cuts van Robert Altman. 

De legendarische filmmaker heeft zich thuis gevoeld in allerlei genres, maar het soort verhalen waarin hij een microkosmos induikt en er massa's personages tegelijk volgt, is toch wel zijn specialiteit geworden. Illustratief zijn het meesterlijke Nashville (1975), A Wedding (1978), Prêt-à-Porter (1994), Gosford Park (2001) maar dus vooral Short Cuts uit 1993. 

Altman vond de inspiratie in de kortverhalen van Raymond Carver, een chroniqueur van het dagelijks leven van de kleine man wiens laconieke en spaarzame stijl zich perfect leent om te verfilmen. Altman en co-scenarist Frank Barhydt gooiden 9 verhalen en een gedicht in de mix, die ze vernuftig laten kruisen. De actie wordt verplaatst naar Los Angeles, de stad die zich perfect leent om de mens in al zijn optimisme en betrachtingen te vatten. 

De toon lijkt grotendeels luchtig. Over de drie uur die Short Cuts inneemt, krijgen we nochtans wat menselijk drama te verwerken. De episodes bieden voer voor mooie beschouwingen, heerlijke dialogen, wrange situaties. De figuren die we ontmoeten schipperen tussen ongeluk en verdorvenheid. Enkele vissers vinden een lichaam in het water, een huismoeder verdient bij als telefoniste bij een sekslijn, een bestelde taart wordt niet opgehaald, twee koppels gaan bij elkaar op bezoek, een piloot wil zich wreven op zijn ex, een picknick haalt frustraties boven bij een jongeman, een agent dumpt zijn hond, ... Er broeit altijd wat.

Altman plaatst dat tegenover een bijzonder zonnig decor en vindt zo snel de perfecte verteltoon, waarbij hij de veelal toevallige belevenissen bijzonder knap aan elkaar weeft. Short Cuts voelt aan als jazz: wreewheelend maar beheerst van begin tot eind. 

Dat Short Cuts finaal van het scherm spat, is te danken aan de cast. Altman heeft altijd al graag grote namen samengebracht, maar Short Cuts heeft zich intussen enkel door Avengersfilms en Wes Anderson-producties moeten laten overtroeven als het op sterrencasts aankomt. Elk van deze acteurs krijgt iets moois of tragisch te doen en samen zorgen ze voor een grandioos acteerfestijn dat intussen een klassieker kan genoemd worden.