Send Help

Sam Raimi lijkt een filmmaker die gewoon zijn zin doet. Het entertainende relaas Send Help had echter een kritische vriend kunnen gebruiken die de cineast nu en dan hielp zijn film te kanaliseren.

Rachel McAdams kruipt op weinig subtiele wijze in de huid van een grijze kantoormuis aan wie de gladde CEO zich dood ergert. Wanneer de twee na een vliegtuigramp op een onbewoond eiland belanden, zijn ze op elkaar aangewezen.

Sam Raimi kennende, weten we dat elke romantische, psychologische of zelfs suspensvolle benadering van dit relaas puur misleidend is. Send Help is nergens rechttoe rechtaan een thriller of avonturenfilm, maar wel een amusante hutsepot van taferelen die alle kanten kunnen op gaan. Zo wordt er bloed vergoten en gekotst, gluurt de duffe juf even slikkend naar haar naakte baas, wordt er hevig gevochten en gemanipuleerd en duikt er zelfs in een flits een zombie op. Je weet niet goed of je moet walgen, lachen of de vuisten samenknijpen.

Is dit dan in essentie toch een wraakfilm? Misschien. Ook al verveelt de kijker zich niet, Send Help is thematisch een warboel en voert twee hoofdpersonages op die eigenlijk allebei gespecialiseerde hulp nodig hebben. Je kan moeilijk meeleven met enerzijds de gefrustreerde boekhoudster die zo in Misery kan aantreden en anderzijds de geprivilegieerde eikel zonder empathie. Hun confrontatie zorgt dus nooit echt voor intensiteit.

Sam Raimi onderstreept gretig het pulpgehalte van dit rommelige maar entertainende relaas

Tegen de afloop wordt deze lang aanslepende poppenkast zelfs een tikkeltje ridicuul. Dan zien we Sam Raimi voor ons die grijnzend weigert een echte mainstream thriller te maken. Send Help heeft sowieso zijn verdiensten maar zoekt te gretig dat pulpgehalte op.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de