Michael

Met muzikale biografieën kan het alle kanten op, zo bewezen recent Bohemian Rhapsody en Rocketman enerzijds en A Complete Unknown en Springsteen anderzijds. Michael is noch een muzikaal feestje, noch een serene beschouwing maar vooral een minderwaardig product.

Dit levensverhaal vangt aan wanneer de 10-jarige Michael Jackson samen met zijn broers succes boekt als de Jackson 5. Vader Jackson houdt de zoons streng in het gareel maar het talent van zijn jongste zoon laat zich niet kooien. We krijgen te zien hoe de onzekere en kinderlijke zanger zich ontwikkelt tot de grootste popartiest aller tijden.

Met een zeer middelmatige regisseur aan het roer krijg je dan een zeer vlakke reconstructie vol logge scènes waarbij vaak erg oninteressante keuzes gemaakt worden. Het drama is nergens subtiel - Colman Domingo mag zich doodschamen om zijn wel zeer karikaturale vertolking als vader - en de artistieke genialiteit van Jackson wordt veel te lauw in beeld gebracht. Jafar Jackson beeldt Jackson daarbij nogal letterlijk uit - een groot acteur is er niet aan hem verloren gegaan.

Dan hebben we het er nog niets eens over dat het scenario alle controverse schuwt en de film afrondt voor het imago van Jackson barsten begon te vertonen . Op die ene, bijna magische scène na waarin Jackson in een studio aan een zootje straatdansers zijn Beat It demonstreert en je iets voelt knetteren, is dit toch voornamelijk kleurloze drab.

Een minderwaardige productie die nergens de genialiteit van Jackson weet te vatten

Nostalgici en die hard fans vinden vast wel hun gading, maar moeten het toch stellen met weinig glorieuze momenten en al bij al niet erg veel hits. Filmfans in het algemeen zien een teleurstellende prent van bedenkelijke kwaliteit.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de