The End of Oak Street

Na het bezwerende en heerlijk mysterieuze Under the Silver Lake kostte het David Robert Mitchell jammer genoeg bijna 8 jaar om een science-fictionhorrorprent op poten te zetten waarin een jaren '80 buitenwijk in zijn geheel in de oertijd belandt. Een geinig/curieus gegeven dat in handen van een begaafd filmmaker en een doorwinterde producent (J.J. Abrams) tot een amusant spektakel zou kunnen leiden. De voorwaarde dat daarvoor een strak en uitgediept scenario nodig is, is in The End of Oak Street echter geenszins vervuld.

Daardoor zien we een beschamend onnatuurlijke familiedynamiek uitgebeeld worden in een gezin dat zich flink moet verweren tegen dino's en andere prehistorisch beesten. De mens-versus-monstertaferelen zijn bij momenten aangenaam spannend, maar meer dan wat heen en weer rennen en flauwtjes elkaars naam roepen doen de personages eigenlijk niet. Hun gedragingen worden op den duur lachwekkend onaannemelijk en je voelt de plot simpelweg wegsijpelen. Het helpt zeker niet dat Ewan McGregor als gezinshoofd totaal verkeerd gecast is en het grootste deel van de tijd zoekt naar iets substantieel om te zeggen of te doen.

De decorbouwers moeten wel de tijd van hun leven gehad hebben. De knusse kneuterigheid van deze eighties-woonwijk contrasteert heerlijk met de brute elementen uit de oertijd. Het wel erg knappe camerawerk zorgt er ook voor dat er altijd wel ergens in beeld iets opvalt of verrast. Dat kan ook een neukende dino zijn.

Een teleurstellend zwak scenario van een nochtans begaafd filmmaker

Maar daar houden de complimenten dus op want een benauwende overlevingsthriller wordt The End of Oak Street dus niet. Dat zo'n getalenteerde regisseur met zo'n futiele prent komt aanzetten, is teleurstellend en moeilijk verklaarbaar. Maar ergens tijdens de productie heeft helaas niemand vraagtekens gezet bij dit amper samenhangende scenario.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de