Primetime

Robert Pattinson had al een carrière om je hoed voor af te nemen, 2026 blijkt echt wel een allesovertreffend jaar. Na de voorname verschijning in het monstersucces The Odyssey, een knappe vertolking in Die, My Love en een genietbare hoofdrol in The Drama, mag hij het straks opnemen tegen Timothée Chalamet in Dune: Part Three. Toch zal niets zo'n indruk maken als zijn ijzingwekkende vertolking in Primetime.

De niet altijd even beminnelijke Brit kruipt in deze intense prent in de huid van Chris Hansen, een televisiemaker die begin deze eeuw hoopte tv-geschiedenis te schrijven met zijn sensationele realityprogramma To Catch a Predator, waarin pedofielen in de val werden gelokt. In deze fascinerende film wordt ons een onthullende blik achter de schermen van dit groteske product gegund, waarbij de obsessie van Hansen allesbepalend blijkt.

De nuance waarmee Pattinson deze protagonist vertolkt, is fenomenaal. Hij zet Hansen niet neer als een sympathiek iemand maar ook geenszins als een ijskoude klier. Ondanks zijn uitvergrote trekken, vindt Pattinson enige menselijkheid in zijn figuur. Ook de sterk vertolkte personages van producer Andie en Decoy Dan zorgen mee voor dat evenwicht. Zij worden eveneens opgevoerd zonder dat we als kijker echt over hen kunnen oordelen.

Het is Primetime dan ook niet te doen om de morele dimensie van dit relaas te onderzoeken. Je kan in vraag stellen of de opzet van To Catch a Predator niet even laag en goedkoop is als de daden die op haast hypocriete wijze blootleggen, maar deze film zoekt daar geen argumenten voor op. Veeleer krijgen we een zenuwslopende making-of van een concept dat op het scherpst van snee werd uitgevoerd als het op reality-tv aankomt.

Een fascinerende en zenuwslopende blik achter de schermen van een realityshow

Het strakke scenario en de onberispelijke regie dragen absoluut bij aan het welslagen van Primetime. Lance Oppenheim is niet aan zijn proefstuk toe maar maakt voor het eerst een film die mikt op een breed publiek. Hij weet van Primetime een zinderende brok entertainment te maken, waarin hij met veel precisie en vakkundigheid een intense sfeer oproept. Het camerawerk, de belichting, de montage en zelfs de make-up staan mooi in functie van elkaar. Alles klopt gewoon aan deze productie.

Misschien dat Primetime qua beleving na afloop wat vervaagt omdat je nu eenmaal geen figuren zag met wie je kon meeleven, maar het zal ons niet tegenhouden dit één van de beste films van het jaar te noemen.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de