The Chronology of Water

Kristen Stewart debuteert zelfzeker als filmmaker met het doorleefde en persoonlijk aanvoelende The Chronology of Water, een verfilming van het levensverhaal van de getroubleerde schrijfster Lidia Yuknavitch.

Dit intense relaas handelt over een jonge vrouw die na misbruik sterk destructief en getraumatiseerd door het leven gaat. In taal en woorden vindt ze de kracht om dit te overwinnen. The Chronology of Water stelt die kracht voor als een stuwende urgentie, bijna een dwangmatige behoefte van de protagoniste om te overleven. Imogen Poots speelt dat overtuigend.

Maar de manier waarop Stewart dit emotionele relaas vorm geeft, is soms bedenkelijk. De op hol geslagen montage, de voice-over, het rusteloze camerawerk, het komt toch allemaal overijverig en vooral inefficiënt over. De meest indrukwekkende scènes zijn immers die waarin al die poespas achterwege blijft en de stream of consciousness even stilstaat.

Een intense ode aan de kracht om trauma te verwerken, maar met veel te veel poespas gebracht

Ook de manier waarop water hier een groot metafoor vormt, en levensfasen en gemoedstoestanden gesymboliseerd worden door vocht, lichaamssappen, zwemwater enz., is bij momenten potsierlijk. Dat Stewart zich niet geneert om vrouwelijke seksualiteit expliciet in de plot te verweven, is dapper en geeft haar ook karakter als cineaste, maar met haar eerste worp zoekt ze het misschien toch wat ver.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de