Pillion

Met zijn heerlijke provocatieve regiedebuut weet Harry Lighton geloofwaardig voor te stellen hoe iemand zingeving ervaart in een relatie die steunt op onderdanigheid en willoosheid. Op bijna laconieke verteltoon worden we deelgenoot gemaakt van de bizarre verhouding tussen de brave Colin en de onverstoorbare motorrijder Ray die Colin zonder verpinken commandeert en als slaafje behandelt.

Ondanks de soms luchtige sfeer en de grappige accenten, is Pillion bloedserieus in het uitbeelden van een BDSM-verhouding en wordt zelfs aannemelijk gemaakt dat iemand zich in de onderdanige rol schikt. De relatie heeft ook een sterk seksuele dimensie. De meer pikante scènes worden echter zeer casual voorgesteld en zullen daardoor de argeloze kijker des te ongemakkelijker maken.

De twee hoofdacteurs kruipen met een weergaloze overgave in de huid van hun personages. Hoewel deze rollen best wat vragen van de vertolkers, moeten ze voor doorwinterde acteurs een mooie uitdaging vormen. De regisseur heeft het echte getroffen met dit tweetal. Harry Melling blijft men maar associëren met Harry Potter, hoewel hij intussen ook schitterde in heel wat Hollywoodproducties. Alexander Skarsgard zet lijf en blik in voor een onvergetelijke prestatie.

Een heerlijk provocatieve kijk op dominantie en onderwerping

Op het spectrum van LGBTQIA+-producties bevindt Pillion zich ogenschijnlijk ergens in het midden, verpakt als een vermakelijke relatiekomedie, maar laat je niet misleiden. Net zoals de in leder verpakte bulge van Ray, pulseert er in Pillion iets dat knelt, zindert en domineert maar uiteindelijk ook bevredigt.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de