Film Fest Gent 2026

Bij het aanbreken van deze 53e editie moeten we concluderen dat de organisatie van het geweldige Film Fest Gent consequent blijft gaan voor verrassing en ontdekking. Op het programma ook dit jaar immers niet bepaald veel voor de hand liggende producties en slechts in beperkte mate werk dat al op andere prestigieuze festivals een plaats vond. 

Meer zelfs, eigenlijk richt Film Fest Gent steeds meer de schijnwerpers op het werk van compleet onbekende filmmakers van over de hele wereld, geïnspireerde debutanten, vertellers met persoonlijkheid, producties met maatschappelijke relevantie en - dat moeten we toch gewoon erkennen - uiteindelijk ook wel films die moeten bijdragen aan het halen van bepaalde quota. 

De selectie - en zeker die voor de officiële competitie - heeft daardoor iets even elitair als uitdagend. In Gent wordt niet echt geprogrammeerd voor de doorsnee filmliefhebber, maar voor de echte cinefiel of de breeddenkende ontdekker. De filmfan in mij ervaart daar een zekere weerstand bij, vanuit de oppervlakkige drang om vooral nieuw werk van grote namen te zien en makkelijk verteerbare films te zien - om dat overvolle schema haalbaar te houden. Maar intussen zal ik voor de 27e keer in het Gentse programma duiken en zal mijn eerste indruk dat deze editie wel bijzonder weinig troeven uit te spelen heeft, snel vervagen. Er vallen echt schatten te ontdekken, in alle genres en stijlen. De retrospectieve rond de visionaire Eric Rohmer (1920-2010) biedt daarnaast een bijzonder aantrekkelijk neventraject. 

Dat meer publieksvriendelijke aanbod is er natuurlijk ook. Danny Boyle komt Ink voorstellen, van James Gray is er Paper Tiger met Scarlett Johansson, van Paul Greengrass The Uprising met Andrew Garfield, Ethan Hawke en Russell Crowe maken The Weight interessant en Wild Horse Nine van Martin McDonagh gaat voor de appreciatie van een groot publiek én voor de Oscars. 

Er is ook Belgisch werk. Le Faux Soir van Michael R. Roskam mag het festival afsluiten, maar eerst gaat alle aandacht natuurlijk naar Coward van Lukas Dhont, waarmee het Film Fest officieel wordt geopend. Daarnaast is er het veelbelovende Jean van Jolke Van Aerde (in competitie), Jonah was Here van Nathalie Teirlinck en Tegenwoordig heet iedereen Sorry van Frederike Migom. 

In de officiële selectie verder Minotaur van Andrey Zvyagintsev en Fatherland van Pawel Pawlikowski als blikvangers, maar ook Everytime (Sandra Wollner), A Day in the Life of Jo (Jacqueline Lentzou), Dao (Alain Gomis), No Good Men (Shahrbanoo Sadat), Variations on a Theme (Jason Jacobs & Devon Delmar), La Gradiva (Marine Atlan) Queen at Sea (Lance Hammer), Chicas Tristes (Fernanda Tovar) en Un bon petit soldat van Stéphane Brizé.

Maar wie verder kijkt dan dit met loden ernst getooide aanbod, vindt in de andere secties nog veel diverser, luchtiger, specifieker aanbod. La bola negra - nu al een oscarfavoriet - zal het beslist goed doen bij een breed publiek. De Roemeen Christian Mungiu heeft nog niet teleurgesteld en presenteert nu Fjord, festivalclown Radu Jude brengt Le journal d'une femme de chambre, er is eindelijk een sequel op Shaun the Sheep, ... Het houdt eigenlijk niet op. Kijk hier - of op Letterboxd - de komende dagen verder uit naar mijn reviews.

En dat is dan alleen nog maar wat films betreft. Film Fest Gent laat je ook genieten van talks, expo, muziek en experiment. 

Sven De Schutter