Maldoror

Twintig jaar na zijn spraakmakende langspeeldebuut Calvaire blijkt de Brusselaar Fabrice du Welz nog niets van zijn verbeten visie verloren te hebben. Jammer genoeg blijft de grote erkenning toch nog altijd wat uit. Zeker Maldoror onderstreept de treurigheid daarvan. Deze intense politiefilm is niet alleen een hoogtepunt voor du Welz maar misschien wel de beste productie die dit jaar in de cinema verscheen. Onze top 10 van 2025 voert-ie alvast aan.

Du Welz brengt een hervertelling van de zaak Dutroux, ook al worden de feiten hier gefictionaliseerd. We beleven alles door de ogen van Paul, een jonge en wel zeer idealistische agent die een marginaal sujet moet observeren dat verdacht wordt van mensenhandel en ontvoering. Daar blijken al snel serieuze bewijzen voor aan te halen, maar de politiehervorming die halfweg de jaren '90 in ons land betekenisvol was, staat een gedegen samenwerking in de weg, tot immense frustratie van Paul.

Enerzijds raken we enorm snel meegesleept door de obsessie van Paul, ook al is het soort speurder dat zijn gezin verwaarloost en in een tunnelvisie belandt, best een cliché. De geweldige Anthony Bajon is echter een hoofdrolspeler om u tegen te zeggen. Hij neemt ons bij de hand op zijn krankzinnige speurtocht.

Maldoror is echter veel meer dan zomaar een politiefilm. Du Welz roep een doem van onheil op en stuur ons zonder mededogen een aardedonkere realiteit in die een schandvlek vormt op de Belgische recente geschiedenis. Het scenario gaat uit van een complot, dat echter heel aannemelijk wordt gemaakt en de kijker met afschuw, onbegrip en frustratie laat getuige zijn van knoeiwerk. Wie zich de actualiteit van toen nog herinnert - en je kon er destijds niet aan ontkomen - , weet helaas ook welke gevolgen dat zal hebben. Je hoopt vurig dat de makers een eigen draai durven geven aan de feiten, om zo de kijker ietwat tegemoet te komen.

Een onvergetelijke, dieptreurige en aardedonkere afdaling in de hel.

De sinistere soundtrack, de troosteloze locaties en de korrelige fotografie onderstrepen dat Maldoror geen plezierritje is. Het is vuil, het is lelijk, het is smerig: de mensheid. Du Welz heeft ont-menselijking vaker als thema behandelt in zijn soms viscerale benadering van menselijke omgang. In Maldoror brengt hij die fascinatie voor ontsporing en destructiviteit samen met het beproefde genre van de politiefilm, met als resultaat een vrijwel onvergetelijke, dieptreurige belevenis.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de