Heart of the Beast

Het werd voor regisseur David Ayer tijd om nog eens te scoren. De laatste jaren wisten zijn producties niet veel los te maken - twee films maken met Jason Statham waren misschien een minder goed idee - maar nu is het zijn maatje Brad Pitt met wie hij na Fury opnieuw mag samenwerken voor een meer prestigieus project.

In het rechttoe-rechtaan overlevingsdrama Heart of the Beast speelt Brad Pitt een ex-militair die met zijn hond op avontuur gaat in de woeste natuur van Alaska. Er is een innige bond tussen de twee, o.a. door het trauma dat ze delen. Wanneer ze in zware moeilijkheden komen, zijn ze op elkaar aangewezen om een kleine 100 kilometer door het onherbergzame landschap af te leggen.

De weinig complexe vertelling krijgt de kijker moeiteloos mee. Het verloop is spannend en meeslepend en de emotionele onderlaag heeft effect. Niks zo puur als de band tussen mens en dier.

Maar wanneer Odin zijn baasje voor de zoveelste keer in het gezicht likt en een wel erg fout pianoriedeltje zich laat horen, manifesteert zich ongegeneerd een soort mannensentiment dat Heart of the Beast eigenlijk wat goedkoop maakt. Ayer heeft in zijn films vol testosteron wel vaker aandacht geschonken aan emotie, maar kiest nu iets te gretig voor de halfzachte aanpak. Misschien pik je hier een traantje bij weg, maar dan is dat exact omdat de makers dat wilden.

Een klassiek overlevingsdrama dat volop inzet op mannensentiment

Heart of the Beast is een meer dan kwalitatieve productie die op het witte doek zijn effect heeft - de landschappen zijn absoluut om stil van te worden en Brad Pitt zet een prima vertolking neer - maar de klassieke, manipulatieve opzet en weinig creatieve invulling maken ook dat we dit geen grote cinema kunnen noemen.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de