Filipiñana

Het Filipijnse Filipiñana lijkt zich aan te kondigen als een curiosum, dat aanvankelijk overkomt als een aanslepende opeenvolging van betekenisloze scènes in een luxueuze golfclub. Er zijn immers weinig narratieve toegevingen waardoor we personages niet meteen persoonlijkheid zien krijgen. Het afstandelijke, bezwerende camerawerk en de uitgekiende composities roepen ook een waarnemende sfeer op die je niet associeert met een uitgewerkte plot.

Maar geleidelijk aan weet deze satire je zijn specifieke universum binnen te lokken. Eerst door de wel erg aantrekkelijke beelden - de fotografie is magistraal - en de zeer cleane, verstild in beeld gebrachte locatie. Maar vervolgens toch ook door de queeste van het hoofdpersonage, wiens positie als medewerkster op de golfbaan aanleiding geeft tot scherpe bedenkingen bij het klassensysteem en de groteske privileges die de elite zich toe-eigent in een land waar drinkwater niet eens voor iedereen beschikbaar is. Dat de cineast zijn kritiek dus niet verpakt in een sociaal-realistisch drama maar wel in oncomfortabele, licht komische of muzikale taferelen, komt ook erg verfrissend over.

Een bezwerend in beeld gezette satire

Laat ons eigenzinnige filmmakers hun verhaal, hun stijl en hun specifieke bedoelingen gunnen maar laat ons ook benoemen dat films met een eigengereid tempo toch ook altijd ietwat een beproeving vormen. Wie eens zucht bij Filipiñana zal echter vaststellen dat de waardering na afloop enkel zal groeien.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de