Bucking Fastard

Brokkenpiloot Werner Herzog - 84 intussen - is al een tijdje werkzaam in de marge, al valt er ook voor die projecten wel iets te zeggen. Met Bucking Fastard bereikt hij mogelijk voor het eerst sinds lang wat meer kijkers, maar die zullen op de tanden moeten bijten.

Deze bizarre moderne mythe stelt het romantische verlangen centraal van twee zussen die als één identiteit lijken te bestaan. Ze spreken synchroon of vullen elkaar aan. Al snel moet het publiek vaststellen dat deze gimmick geenszins werkt en er voor de zussen Mara absoluut geen eer te halen valt uit dit kinderlijke toneeltje. Hun pogingen om pakweg samen te stofzuigen doen haast denken aan FC De Kampioenen.

Nadat ze een rechtszaak hebben doorstaan en een gluurder wisten te dwarsbomen met zeep, zitten de twee wereldvreemde zussen ineens op het Engelse platteland in een grot, redden ze een vos en beginnen ze aan een jaren durend graven van een tunnel. Misschien slaat het allemaal ergens op voor de cineast, maar er valt eigenlijk kop noch staart te krijgen aan de opeenvolging van willekeurige situaties en de beweegredenen van de vage personages.

Er valt kop noch staart te krijgen aan deze motieven van de vage personages

Herzog slaagt er ook niet in ook maar één beeld interessant te maken. Bucking Fastard wordt door zijn lelijkheid zelfs nog minder aantrekkelijk. Het levert de kijker gezucht op, of - voor wie nog enige moeite doet om betrokken te blijven - een heleboel vraagtekens. Wanneer de film abrupt en volkomen absurd eindigt, voel je vooral opluchting.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de