Ink

Wie zelfs maar eens occasioneel HLN aanklikt, stelt zich vast de vraag wat één en ander nog met nieuwsverslaggeving te maken heeft. Onder het mom van journalistiek worden niet alleen de meest vergezochte onderwerpen aangesneden, maar wordt ook volop ingezet op sensatie en roddel - clickbait in plaats van nieuws.

Dat is allemaal ooit ergens begonnen. Misschien wel toen de Britse krant The Sun zich in de jaren '70 voor het eerst als tabloidkrant begon te profileren? In Ink wordt deze ontstaansgeschiedenis belicht.

Mediamagnaat Rupert Murdoch en hoofdredacteur Larry Lamb, die van The Sun één van de meest succesvolle kranten ter wereld zouden maken, blijken in deze film gewiekste durvers die tegen het establishment komen schoppen door het volk te geven wat ze willen. Dat ze dus enigszins respectvol worden uitgebeeld kan de film aangerekend worden. Ook de plot blijft vrij oppervlakkig inzoomen op het succes zonder kritische bedenkingen, ideologische twijfels of ethische bezwaren te belichten. Daardoor voelt deze vertelling ergens ook erg vrijblijvend aan.

Guy Pearce en Jack O'Connell zijn prima gecast maar hun personages krijgen toch niet bijzonder veel karakter. Toch zijn het hun vertolkingen en felle discussies die de film blijven op niveau houden.

Danny Boyle zet zich als gewoonlijk in om dat visueel creatief aan te pakken. De camera tolt, de montage is scherp, het geluid dynamisch. Maar het lijken wat povere pogingen om zijn film persoonlijkheid te geven.

Een vrij amusante maar vrijblijvende kijk op het ontstaan van de roddelkrant

Ink laat zich vlot bekijken, maar achteraf heb je toch vooral het gevoel dat je goed geïnformeerd bent en niet zozeer dat je je goed geamuseerd hebt. De montage waarmee de film afsluit - een uithaal naar de doorgeslagen aandacht van de media voor foute figuren - komt dan iets te laat als kritische noot.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de