No Good Men

Vanuit de intentie de eenzijdige representatie tegen te gaan van Afghanistan als een land in oorlog, maar ook een menselijk gelaat te geven aan een inhumane situatie die we vanuit ons westers comfort dreigen te banaliseren, creëerde cineaste, scenariste en hoofdrolspeelster Sadat deze enerzijds lichtvoetige maar niettemin zeer ontluisterende film. No Good Men laat zich eerst vlot bekijken maar gaandeweg wordt één en ander schokkend.

We maken kennis met de pittige Naru, een cameravrouw bij Kabul News. Seksime is er deel van de dagelijkse omgang tussen man en vrouw, maar desondanks blijft Naru zich uitspreken tegen de mannetjesputterij en de neerbuigende en beledigende uitspraken. De sterjournalist Qodrat toont interesse in haar, maar Naru laat zich niet meeslepen.

Via dit ietwat luchtige relaas worden we een wereld binnen geloosd die we eigenlijk niet kennen. Enerzijds moet je ondervinden dat de opzet van de makers slaagt: we zien mensen en niet specifiek Afghanen. Hun wel en wee boeit ons.

Anderzijds blijft de emotionele uitwerking van de twee hoofdpersonages wel wat op de vlakte. Anwar Hashimi, die Qodrat speelt en op wiens dagboeken deze film gebaseerd is en die ook in werkelijkheid verslaggever is, blijkt ook niet meteen de grootste acteur. Dat maakt dat No Good Men het toch vooral van zijn achtergrondverhaal moet hebben.

Keiharde realiteit verpakt in een lichtvoetig romantisch jasje

De film hoeft geen dramatische overdrijving toe te voegen aan de feiten die we hier meemaken, maar de registrerende aanpak maakt wel dat er niet erg geïnvesteerd wordt in emotie. No Good Men blijft dus best lang steken in het puur informatieve, al weet de film zelfs te amuseren. Tegen de afloop is de scherts echter van de baan en slaat de keiharde realiteit toe. Dat je toch niet compleet ondersteboven de zaal verlaat, wijst ook op de beperkingen van het genre en de capaciteiten van de makers. Of is het toch ons westers comfort dat meer empathie in de weg staat?

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de