Minotaur

Andrey Zvyagintsev kan gerust één van de voornaamste hedendaagse Russische cineasten genoemd worden, wat ergens wel ironisch aangezien zijn films allesbehalve vaderlandslievend zijn. Met Minotaur - een Franse productie en ook de oscarinzending voor dat land - weet hij opnieuw meesterlijk een kil beeld te schetsen van de Russische samenleving.

De ruime en luxueuze villa waar we in deze film te gast zijn, wordt bewoond door een gezin van drie dat de zaakjes mooi op orde heeft. Vader Gleb is een succesvol ondernemer, maar hij begint te vermoeden dat zijn verwende vrouw Galina overspel pleegt.

In de eerste helft van dit relaas worden de narratieve pionnen uitgezet zonder dat er sprake is van ophefmakende momenten. De kenmerkende koele registratie van alledaagse gebeurtenissen leidt als vanouds bij Zvyagintsev tot een sluimerende spanning en een strakke intensiteit. We raken zo geïntegreerd door het leven van deze onsympathieke protagonisten dat het scherm ons haast opzuigt.

Halverwege barst er haast vanuit het niets - maar niet heus - geweld los en volgt een zenuwslopende verwikkeling die door de regisseur met opmerkelijk visuele beheersing in beeld wordt gezet- inclusief een in één lang shot opgenomen climax die zich afspeelt in een appartement en waarbij de camera op een bepaald moment zelfs 360° ronddraait om ons als getuige volop informatie te bieden.

Daarna houdt de film je op het puntje van je stoel. Niet zozeer omdat je nog verwacht verrast te worden, wel omdat je de plot niet meer kunt lossen. Het is enerzijds allemaal niet zo spectaculair en tegelijk magistraal in sfeeropbouw.

Gleb is natuurlijk het half mens-half monster waar de titel naar verwijst. Net als bij het mythische beest moeten er in deze prent ook menselijke offers worden gemaakt - hoe schijnbaar zakelijk bepaalt Gleb het lot van 14 personeelsleden - en verdwalen we in een bureaucratisch labyrint. Sterk hoe Zvyagintsev die narratieve parallellen trekt.

Een methodische en koele registratie van moreel verval

Minotaur is niet alleen een ijzingwekkende maar extreem kalme psychologische thriller, maar ook een zeer verontrustende beschouwing van de vanzelfsprekendheid waarmee een bepaalde - rijke en machtige - klasse zich privileges toe-eigent. Glen en Galina staan haast representatief voor hun eigen land.

Met deze ironische aanklacht van moreel verval toont de alom bekroonde cineast zich opnieuw op zijn allerbest. Minotaur is een cinema van grote klasse.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de