Rosebush Pruning

In de zwarte komedie Rosebush Pruning verenigen twee grote talenten zich. Jammer genoeg blijkt er geen sprake van een echte match en strandt deze productie al snel.

De Braziliaanse cineast Karim Aïnouz brak in 2019 door met het immens mooie Invisble Life. Daarna maakte hij iets atypisch van het Britse kostuumdrama Firebrand, waarna ook het broeierige Motel Destino een voltreffer kon genoemd worden. Voor Rosebush Pruning ging hij aan het werk met een scenario van de Griek Efthymis Filippou (Dogtooth, Alps, The Killing of a Sacred Deer, Kinds of Kindness). De twee ervaren vertellers blijken echter geenszins op één lijn te staan.

Daardoor is dit portret van een wel zeer disfunctionele familie bijzonder aantrekkelijk in zijn opzet en beeldvoering maar onbevattelijk in zijn narratief.

We blijven alvast zeer lang in het ongewisse over wat nu echt de relatie is tussen deze gezinsleden - vier volwassen kinderen en twee ouders. Er is sprake van een creepy tandenpoetsritueel, een onbeschaamdheid in conversaties, een incestueuze lijfelijkheid en uitjes waarbij wolven gevoed worden, maar al die zaken hebben veel minder het bedoelde bevreemdende effect dan dat ze puur provocatief aanwezig zijn. Deze film lijkt vooral te willen verontwaardigen met perversiteiten en de pogingen om op cynische wijze het narcisme van een familiale kapitalistische elite te hekelen vallen al te licht uit.

De provocerende perversiteiten verhullen amper de leegte van de plot

Dat belet niet dat een aantal scènes absoluut vindingrijk of oogstrelend kan genoemd worden. De acteurs gaan ook vol overgave voor zwaar verstoorde personages. Maar het geheel werkt simpelweg niet waardoor je Rosebush Pruning helaas als irritant, zelfgenoegzaam en wel erg leeg begint te ervaren.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de