Bunker

Bunker vat je met enige spanning aan. Regisseur Florian Zeller maakte immers enorme indruk met zijn debuut The Father, maar verkwanselde dat vervolgens volledig met de miskleun The Son. Bunker toont hem gelukkig opnieuw als een toonvast cineast die het echter moeilijk subtiel kan houden.

In dit relaas spelen Penélope Cruz en Javier Bardem een Spaans koppel dat in Londen woont, waar ze deel uitmaken van een rijke culturele elite. Wanneer hun buurman het waagt een raam te plaatsen waar dat niet mag, worden binnen het gezin dynamieken blootgelegd die het echtpaar confronteren met hun angsten en gefnuikte ambities.

In het knap geschreven drama dat volgt - in een grandioos decor - worden de metaforen breed uitgesmeerd en tegen de sensationele finale is de subtiliteit volledig overboord gegooid. Maar niettemin zit je op het puntje van je stoel bij deze erg knap opgebouwde en sterk geacteerde reflectie op de flexibiliteit van principes.

Naast de geweldige Bardem en Cruz, die elke productie naar een hoger niveau tillen, maakt Paul Dano indruk in een korte verschijning. Tarantino mag zeggen wat hij wil, maar als je op die paar minuten een cruciaal personage weet te vatten en zo de show steelt, dan ben je een groot acteur.

Een weinig subtiel maar knap geacteerde reflectie op de volhoudbaarheid van principes

Bunker kan makkelijk onderuit gehaald worden door wie de cynische bril opzet, maar wie naast al het expliciete kijkt, ziet beslist ook de kwaliteiten - die finaal wel overheersen.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de