The Secret Agent

Het is niet evident te benoemen wat van The Secret Agent zo'n fascinerende film maakt. Het moet immers gezegd dat deze thriller zich niet makkelijk laat behappen. De plot vraagt geduld, de personages blijven mysterieus, de betekenis vaak zoek. Toch kleven je ogen aan het scherm.

Dat heeft in de eerste plaats te maken met de esthetiek van deze in zomerse kleuren gevatte prent. Aan de oppervlakte bruist het leven in het Brazilië van de jaren '70, daaronder gaat een duister schuil dat de militaire dictatuur representeert. Onze protagonist Marcelo is op de vlucht - mogelijk voor zijn rol in een verzetsbeweging - en de heerschappen die het op hem gemunt hebben, zijn niet van de minsten. Aldus sluimert gedurende deze lange, meeslepende film de spanning, zonder dat de regisseur dit in de verf zet.

De vele personages die niet allemaal een klare rol spelen (Udo Kier?), de kleurenpracht, de soms licht-komische ondertoon maar ook het gruwelijk geweld en vooral de soms abstracte plot waarin allerlei thema's bruisen, maakt van The Secret Agent een soms droomachtige film. Hoofdacteur Wagner Moura, die een oscarnominatie voorspeld wordt, wandelt met bedroefde blik doorheen de film, alsof hij weet dat zijn lot bepaald is en als enige doorheeft dat dit geen droom is maar een nachtmerrie.

Een bezwerende en fascinerende thriller die de kijker weinig aanknopingspunten geeft

Er valt veel te appreciëren aan deze bezwerende film, maar het is de kijker zelf die de linken moet leggen. Dat kan ook een zekere frustratie opleveren want we krijgen weinig aanknopingspunten. Niettemin maakt de film indruk als een klein verhaal van één man in een groot kader.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de