Hamnet
Genre: Drama
| Duur: 2u05 | 2025 | Release: 21 Januari 2026 | Land: VS | Regie: Chloé Zhao | Cast: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Jacobi Jupe, Noah Jupe, Joe Alwyn, Olivia Lynes
Chloé Zhao lijkt op dit moment niets verkeerd te kunnen doen en met deze nieuwe productie lijkt ze elke filmfan vanzelfsprekend te imponeren. Hamnet is effectief ook een sterk staaltje cinema maar schiet narratief misschien toch wat te kort om een meesterwerk genoemd te kunnen worden.
Dat blijkt vooral in de eerste helft. Dat Agnes, een deerne die in een bos lijkt opgegroeid te zijn, en Will, een rijke en eerder erudiete kerel, voor elkaar vallen en een gezin vormen, kan je moeilijk over de hele lijn boeiend noemen. Zhao zet dat ook meer traditioneel in beeld dan we gewend zijn. Hoewel bewondering op zijn plaats is, rijst toch langzaam de vraag wat we hier als kijker moeten bij voelen.
De plot ontwikkelt zich ook strikt vanuit de beleving van Agnes, die de moederrol als gegoten zit. Jessie Buckley maakt zich dat personage uiteraard prachtig eigen maar de belevenissen lijken een zweem van vrijblijvendheid te dragen. Haar schoonmoeder moet haar er aan herinneren dat het in deze tijd niet zo vanzelfsprekend is je kinderen te zien opgroeien. De idylle zal tot zijn eind komen.
Halfweg de film doorbreekt een zwarte, meedogenloze klauw immers het filmcanvas om zonder omwegen recht naar je hart te grijpen: de wat effen verhaallijn stort zich zonder veel poespas in een pijnlijke tragedie met één van de meest aangrijpende sterfscènes die zich de laatste jaren op een cinemascherm heeft afgespeeld. Hier laat Hamnet tanden zien - en ze bijten hard.
Hamnet laat zijn tanden zijn bij de meest verpletterende en hartverscheurende sterfscène in jaren

Ook bij wat volgt wil je je als kijker liefst in een bolletje oprollen om met de protagonisten mee dat rouwproces te doorstaan. Je wil het zien maar je wil het niet zien. Het is allemaal erg sterk geënsceneerd maar o zo verscheurend.
In de verpletterende finale zet Hamnet niet alleen een ongenadig punt achter een een intens en emotioneel schouwspel met een bloedmooi afscheidsmoment, maar laat Zhao de kunst triomferen boven verlies en toont ze de kracht van theater als collectieve beleving. Dat dit de ontstaansgeschiedenis van Shakespeare's Hamlet is, is eerder onwaarschijnlijk maar niettemin geweldig verbeeld.
Je kan hier niet onbewogen bij blijven. Onderdruk die snik niet maar laat los. Dank u, cinema.
Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de



