Resident Evil

Het is aan Zach Cregger om na het fenomeen Weapons een meer geslaagde versie van de videogame Resident Evil uit zijn hoed te toveren. De franchise (6 films) met Milla Jovovich - intussen bijna een kwarteeuw geleden op poten gezet - kon immers wel hier en daar een fan verblijden maar heeft binnen het genre nooit veel betekend.

We volgen in deze nieuwe versie een niet altijd even snuggere koerier van medisch transport die een riskante bezorging moet doen. Een sneeuwstorm blijkt al snel niet eens een echt probleem wanneer zijn levering gehinderd wordt door enkele zaken die op zijn minst creepy te noemen vallen.

De laconieke handelingen van het sullige maar sympathieke hoofdpersonage en de humoristische benadering van dit gegeven staan een benauwende atmosfeer deels in de weg. Het is de regisseur dan ook niet zozeer te doen om onheilspellende taferelen of rillingen van onbehagen, maar wel om een eerbetoon aan de videogame. De protagonist onderneemt dus een echte tocht vol hindernissen.

Dat zorgt voor een erg knap in beeld gezet, bij momenten zeer intens adrenalineshot van een film, die je nu en dan op het puntje van je stoel houdt en die minstens één grandioze jump scare bevat. Het slasher- en splattergehalte kent daarnaast geen restricties en het opgevoerde kwaad uit de titel blijkt bijzonder grotesk, maar dat zorgt eigenlijk meer voor walging dan voor spanning. Resident Evil is bijzonder entertainend en occasioneel inventief, maar wie zijn zombiehorror graag nagelbijtend ondergaat, zal misschien teleurgesteld worden. Dit is nergens gesofisticeerd of teneerdrukkend zoals pakweg 28 Days Later dat was - ondanks de doem die de grandioze score oproept.

Vakkundig, grotesk entertainment dat de videogame eer aandoet.

Finaal kan je dit spektakel dan ook geweldig amusant en heerlijk walgelijk noemen, maar een klassieker in het genre zal dit toch niet worden. Alleszins hopen we op veel meer werk van Cregger.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de