Jonah Was Here

De aarzelingen waarmee ze in 2017 haar debuut Le passé devant nous afleverde, zijn in deze tweede langspeler van Nathalie Teirlinck spoorloos. Jonah Was Here is een krachtige en doorleefde film over verlies en rouw.

Je zou de casting van Koen De Bouw voor de hand liggend en veilig kunnen noemen. Maar zijn vertolking van een vader die het leven induikt van zijn overleden zoon, zit hem als gegoten. De Bouw kan immens veel aan en draagt dit bitterzoete drama groots. Maaike Neuville, Monic Hendrickx, Willem Loobuyck en Tom Vermeir verdienen echter evenzeer vermeld te worden.

We zien dus een vader die tracht vat te krijgen op een verlies door niets los te willen laten. Hij gaat ook mee in een verlies van heel andere aard, dat van een moeder en een zoontje die naar hun hond zoeken. Uiteraard komt er spanning te staan op de relaties met zijn omgeving waarin zijn gedrag als onevenwichtig wordt beschouwd.

In dit voortdurend aannemelijke en bijzonder geloofwaardige relaas vol levensechte details worden we deelgenoot gemaakt van de emoties van het getroffen hoofdpersonage. In tegenstelling tot veel Vlaamse filmmakers en scenaristen, hebben de makers van Jonah Was Here hun scenario laten rijpen en gisten, tot een erg overtuigend drama vorm kreeg dat er echter ook wonderbaarlijk in slaagt net wat dieper te graven en soms heel subtiel ruimte geeft aan psychologie en poëzie. Oude Reus van Gorki sluit daar op een bepaald moment grandioos bij aan. De beeldtaal is bescheiden en nergens flagrant symbolisch.

Een doorleefd en overtuigend drama over verlies en rouw

Jonah Was Here is dus een zeer volkomen en indringende vertelling die nergens de ietwat aanstellerige en minder toegankelijke vertel- en beeldtoon hanteert van pakweg Julie Zwijgt of Julian en zo aantoont dat we perfect kwaliteitscinema kunnen maken die zijn artistieke pretenties niet breed etaleert maar vooral gaat voor emotionele beklijving.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de