The Only Living Pickpocket in New York

John Turturro krijgt maar zelden een hoofdrol. In dit bitterzoete misdaaddrama krijgt hij de kans een diepgang te vinden in een tragisch personage.

Harry loopt gezwind en goedgezind door de New Yorkse straten om onoplettende voorbijgangers te beroven zonder dat ze dat merken. Zijn gegraai stelt hem tevreden maar hij moet ook vaststellen - al is het maar door het gebrek aan cash in de gestolen portemonnees - dat de tijden veranderen.

Dat Harry iets steelt dat hij beter niet had gestolen, zet een reeks gebeurtenissen in gang die eigenlijk van secundair belang zijn. The Only Living Pickpocket in New York is veeleer een karakterstudie dan een misdaadprent en reflecteert op wat voorbij gaat en aan zijn einde komt.

New York blijkt daar een grandioos decor voor te vormen. Deze film is beslist ook een eerbetoon aan deze ruwe stad waar ouderwetse klasse wordt ingeruild voor hufterige branie. Niet dat we vergevingsgezind moeten zijn tegenover een gauwdief, wel dat we mogen begaan zijn met zijn lot. Turturro weet de kijker helemaal voor zich te winnen met een even ondeugende als tedere acteerprestatie.

Een weemoedige reflectie op wat voorbij gaat en aan zijn einde komt.

De jazzy score onderstreept in zekere zin de weemoedigheid die over deze ietwat nostalgisch prent hangt, maar voorziet de film tegelijk ook wel van een klassieke charme, alsof we eigenlijk naar een productie van 20 jaar geleden kijken.

Het is niet het soort film dat potten breekt, maar dat je wel genoeglijk en ook wat bedroefd laat genieten.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de