Backrooms

Genre: Horror | Duur: 1u50 | 2026 | Release: 17 Juni 2026 | Land: VS | Regie: Kane Parsons | Cast: Chiwetel Ejiofor, Renate Reinsve, Mark Duplass, Lukita Maxwell, Finn Bennett

We kunnen deze A24-productie gerust een fenomeen noemen. Backrooms is het debuut van de amper 20-jarige Kane Parsons, die dankzij zijn op Youtube te vinden kortfilmserie een sensatie werd en zonder veel opleiding of voorkennis de regie in handen kreeg van een Hollywoodproductie. En, niet onbelangrijk: daar ook nog eens gigantisch mee scoorde, waardoor wel te veronderstellen valt dat dit het begin is van een veelbelovende carrière. 

In deze benauwende prent treft Clark een vreemde doorgang aan in zijn steeds leger wordende meubelzaak. We worden meegenomen in een onverklaarbare reeks achterkamers die steeds groteskere vormen aannemen.

Deze opzet wordt even fascinerend als angstaanjagend uitgewerkt, waarbij je mee verdwaalt in het even kitscherige als surrealistische doolhof dat de achterkamers vormen. Het relaas is pseudopsychologisch gefundeerd maar alles lijkt mogelijk. Niettemin voelt Backrooms verrassend geaard aan. 

Daar heeft de ambachtelijke uitwerking van het grandioze decor natuurlijk veel mee te maken. Je ervaart deze set vol jaren '80-meubilair als geavanceerde knutselarij en niet als een aaneenschakeling van visuele effecten. Dat stelt de cineast ook in staat zeer visueel te werken. Je kan Backrooms niet gewoon navertellen zonder beelden. In tijden waarin Netflixproducties de makers opdragen vooral veel uit te leggen en te herhalen omdat de kijker met zijn socials bezig is, is het heerlijk een film te zien die je elke minuut wel een beklijvend shot serveert. 

Eigen aan dit soort vertellingen is helaas ook dat je geen echt grondige verklaring zal mogen verwachten. Hoewel het niet expliciet benoemd wordt, speelt Backrooms zich af in een soort onbewuste en weet je dat de makers niet met een Shyamalaanse onthulling op de proppen zullen komen. 

Backrooms vindt zijn succes gelijktijdig met het flink gehypete Obsession van de ook al erg jonge Curry Barker, maar is productioneel en narratief inventiever en toch ook een stuk meer beklemmend. Niettemin kunnen Parsons en Barker o.a. Osgood Perkins en Zach Cregger vervoegen als een generatie nieuwe vertellers van de meer gesofisticeerde kampvuurverhalen.