Coyote vs. Acme

In Hollywood blijft men zoeken naar hoe nostalgie kan verpakt worden en vroegere successen kunnen gerecycleerd worden. Met Coyote vs. Acme wordt aangetoond dat creatieve invalshoeken echt kunnen werken.

Will E. Coyote is het na al die jaren flink beu. Road Runner krijgt hij na -tig miljoen pogingen maar niet te pakken, zoals we allemaal al weten uit de talloze Looney Tunesfilmpjes uit onze jeugdjaren. Hij wijt dit finaal aan de inferieure attributen die hij ter beschikking heeft. Will E. besluit producent Acme aan te klagen voor al die jaren van cartoonesk lijden.

Lovenswaardig hoe de makers er in slagen van dit niet-sprekende hoofdpersonage een meer gelaagd karakter te maken dan enkel een hongerige coyote. Net als destijds hebben we een zekere sympathie voor hem maar we willen hem ook niet zien winnen. Dat gegeven blijft overeind.

De solide plot zorgt verder voor een feest aan visuele grappen en gastoptredens van andere cartoonfiguren. Deugddoend dat de humor sterk gerelateerd blijft aan de personages.

Een hommage om blij van te worden

Visueel teert deze amusante film op een nostalgische combinatie van klassieke animatie met echte beelden - zoals destijds bij Who Framed Roger Rabbit zo goed werkte. Opvallend is dat de beeldvoering daar mooi aandacht bij krijgt. Dit is dus allesbehalve schreeuwerig amusement, wel een hommage om blij van te worden.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de