Coward

Ongelooflijk eigenlijk dat Lukas Dhondt al na twee films een gevestigde waarde kan genoemd worden, zelfs op internationaal vlak. Het is bijna vanzelfsprekend dat ook zijn derde langspeler een schot in de roos is. Coward verdient zijn applaus.

Pierre arriveert als jonge snaak op de slagvelden van WO I. Hij moet de loopgraven in - niet om te strijden, wel om gewonden op te pikken, lijken te verzamelen en bommen te dragen. De dagen gevuld met modder en bloed en het aanschouwen van getroffen leeftijdsgenoten, hollen Pierre snel uit.

De onmenselijke taferelen lijkt hij even te kunnen vergeten bij het aanschouwen van een groep jonge rekruten die de opdracht kregen de soldaten van entertainment te voorzien en aldus een revue op poten zetten. De groep wordt aangestuurd door de artistieke Francis, die al snel zijn oog laat vallen op Pierre.

Als romance blijft Coward lang in het onwaarschijnlijke hangen, als een fantasietje. Goed dat Pierre niet wordt opgevoerd als een clichématige mannetjesputter die zich verzet tegen zijn verlangens, maar dat hij al na enkele flirterige blikken van de weinig subtiele Francis voor de bijl gaat, voelt wel erg geforceerd aan. Het samenzijn van de twee mannen blijft lang weinig aannemelijk.

Toch valt te snappen dat Francis haast hoopt dat de oorlog nog lang niet aan zijn einde komt. Deze situatie, hoe traumatiserend voor velen ook, is de enige context waarin hij Pierre vrij kan beminnen. We zien overigens ook buiten hun verhaal hoe het leger hier fungeert als een kader waarbinnen mannen minder geremd omgaan met hun (seksuele) identiteit.

Hoewel in zowel Girl als Close al thema's zaten die er mee verwant zijn, is Coward eigenlijk de eerste uitgesproken queerprent van Dhont, die hij vrij braaf in beeld brengt. Zijn twee hoofdacteurs, die in Cannes bekroond werden, geven zich op bewonderenswaardige manier maar de groeiende intimiteit, de passie, de angst en de wanhoop die hun relatie kenmerkt, blijft toch wat onder een zeker sentiment verscholen.

Een oorlogsdrama en een queer romance vakkundig verstrengeld

Coward excelleert dus - misschien verrassend - eerder als oorlogsdrama. Ook al zijn de taferelen op het slagveld beperkt, we ervaren door de talloze beelden van gewonden en doden, welk trauma hier vorm krijgt. De zonder enige sensatie uitgebeelde daad van lafheid die uiteindelijk gesteld wordt, ervaren we zonder oordeel maar met immens begrip. Dat de film zijn romantische verhaallijn daar mooi aan koppelt door nog iemand anders de lafaard te laten zijn, is mooi werk van de scenaristen. Misschien wel te mooi.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de