Un bon petit soldat

De Fransman Stéphan Brizé heeft met zijn sociaal-realistisch werk al eerder belicht hoe wreed en meedogenloos het westers industrieel kapitalisme is. Met o.a.La loi du marché, En guerre en Un autre monde zette hij vurig aan tot reflectie over het lot van de werknemer, die bij momenten gereduceerd wordt tot slaaf. Met Un bon petit soldat slaat hij fervent op diezelfde spijker.

We belanden samen met HR-verantwoordelijke Carla in een strategie van een grote onderneming over de employer brand. Het valt haar niet mee want de CEO - geniaal vertolkt door Vincent Lindon - zegt waar het op staat. De onzekere en overwerkte Carla wordt vervolgens ook geconfronteerd met een zaak van toxisch leiderschap. De prestatiedruk wordt haar geleidelijk aan te veel.

Via dit portret van een werknemer vol overgave schetst Brizé ons een cynisch - nu en dan erg grappig zelfs - maar vooral ontluisterend beeld van scheefgegroeide corporate culture. Dit is het soort uitmuntend (Frans) drama dat de kijker sterk betrekt en oproept tot verontwaardiging. De grandioos geschreven taferelen - vaak herkenbaar, helaas - houden je aandacht van begin tot eind.

Brizé weet dan ook meesterlijk in te zetten op geloofwaardigheid. De cast is enorm overtuigend en een groot deel van de acteurs lijken zelfs gewoon van een ordinaire werkvloer geplukt. De dialogen kletteren maar komen vooral enorm authentiek over. Dit geeft Un bon petit soldat een beklemmend realiteitsgehalte.

Een indrukwekkend vertolkt drama dat aanzet tot verontwaardiging.

De grootste troef van deze film is echter Alba Rohrwacher. De Itialiaanse topactrice zet als de verslagen en uitgeputte Carla misschien wel de beste acteerprestatie van het jaar neer. De manier waarop ze - wallen inbegrepen - elk aspect van dit personage tot in de kleinste details waarachtig maakt, is indrukwekkend. Dit is meer dan inleving.

Un bon petit soldat is cinema van topniveau maar vooral ook van groot belang. Ooit komt misschien een tijd dat de mensheid via deze film terugkijkt op het leven in de 21e eeuw en vaststelt dat het ergens is misgelopen. Of wie weet, concludeert dat het toen toch allemaal zo slecht niet was.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de