Real Faces

In haar langspeelfilmdebuut voert Leni Huyghe de twintiger Julia op, die als assistente in een castingbureau de straat op moet om interessante gezichten te zoeken voor een reclamespot. Dit is de invalshoek voor een portret van iemand die zelfreflecterend haar weg zoekt in een volwassen bestaan en daarbij afweegt welke waarden haar gaan definiëren.

Julia ervaart in haar job immers dat ze iemand gaat worden die ze niet fijn vindt, dat de commerciële belangen menselijke waardigheid verdringen en ze verbinding dreigt te gaan opofferen. Een groot contrast biedt haar huisgenoot Elliott, een wetenschapper die met precisie en geduld investeert in de groei van mossen.

Het schuren van het gedachtegoed van deze personages staat een zekere verbinding niet in de weg. Real Faces is geen romance of coming-of-ageprent maar een studie van individuen die hun plek in de mierenhoop zoeken. Leonie Buysse verbeeldt de twijfels van haar generatie sprekend.

Een trefzeker debuut dat thematisch wat ijl aanvoelt

Huyghe zet dit enerzijds in beeld als een soort documentaire, met kenmerkende stylistische keuzes, terwijl DOP Grimm Vandekerckhove zich eens te meer profileert als iemand met een oog voor poëzie in een ruwe setting. Met Real Faces is hij trouwens na Here aan zijn tweede film toe waarin twee mensen in Brussel mos waarderen. Hoe specifiek kan toeval zijn?

Real Faces getuigt van een trefzekere aanpak en toont weinig aarzeling. Maar net als bij o.a. Julian en Julie Zwijgt - eveneens debuutfilms die er meteen stonden - blijft het toch tasten naar betekenis en voelt de vertelling wat ijl aan.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de