28 Years Later: The Bone Temple

28 Years Later: The Bone Temple sluit meteen aan waar 28 Years Later eindigde. We ontmoeten dus een aantal figuren terug, waaronder Spike, de jonge protagonist uit de vorige film. Hij is opgenomen door een griezelige bende onder leiding van een doorgeslagen satanist.

Danny Boyle liet voor deze vierde prent de regie over aan Nia DaCosta, die nog niet erg veel indruk maakte met Candyman en The Marvels. Dit gruwelijke relaas zet ze zeer bekwaam in beeld - en niet met iPhones dit keer - maar het scenario voelt toch wat weinig samenhangend aan.

Onze beleving wordt snel versplinterd doordat we meerdere personages volgen en onze inzet wordt gevraagd om het akelige avontuur steeds door andere ogen te bekijken - zelfs door die van een geïnfecteerde reus. De meerdere door elkaar geweven verhalen verschillen zeker in de eerste helft zodanig van toon dat er geen sprake is van een consequente vertelling. Boeiende dialogen en sinistere actie wisselen elkaar ietwat willekeurig af.

Het blijkt de makers - waaronder nog steeds Alex Garland als scenarist - deze keer ook een stuk minder te doen om dat benauwende, dystopische sfeertje dat in diverse doses aan bod kwam in de eerdere drie films. In The Bone Temple ligt de nadruk op extreme gruwel en gore, tot op het randje van torture porn zelfs. Bij momenten zorgt de opgeroepen intensiteit beslist voor een verhoogde hartslag, maar eerlijk gezegd bleven we op emotioneel vlak toch wat in de kou staan én valt er toch weinig spanning te ervaren.

Een sadistische nachtmerrie waarin Ralph Fiennes en Jack O'Connell heerlijk grotesk zijn

Het overdadige sadisme wordt enigszins gecompenseerd door een fijne ironie die we eigenlijk niet associëren met deze reeks en uiteindelijk wordt het narratief meer solide door het uitspelen van bijgeloof tegenover wetenschap. Finaal zijn het echter de bijna groteske vertolkingen van Jack O'Connell en Ralph Fiennes die deze horrorprent aan substantie doen winnen. Beide heren zorgen voor een geweldige show.

Er zit voldoende vaart, variatie en huiver in deze vierde prent, maar misselijkheid oproepen bij je kijker is lang niet hetzelfde als je publiek doen griezelen. Niettemin blijft deze nachtmerrie bij en de laatste scène waarin een brug wordt gelegd met de eerste film, is een voltreffer.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de