Project Hail Mary

Voor regisseursduo Lord & Miller is Project Hail Mary hun grootste, meest prestigieuze productie tot nog toe. Het ervaren tweetal beheerst het vak voldoende om hier een meeslepende cinematriomf van te maken, die echter de kwaliteiten mist van de echte klassiekers in het genre.

We volgen een astronaut - of mogen we hem wel zo noemen? - op een wel heel eenzame missie om de zon en aldus ook de Aarde te redden. In het andere zonnestelsel waarin hij belandt is, ontmoet hij een bijzonder iemand met dezelfde opdracht.

Enerzijds kenmerkt Project Hail Mary zich als een typisch sciencefictiondrama met tal van vertrouwde elementen, waarbij de protagonist zich vindingrijk en dapper uit de slag moet trekken. Maar de makers kiezen wel erg nadrukkelijk voor luchtigheid en humor, waarmee ze de ernst van de zaak voortdurend ondergraven. De dynamiek tussen de twee heelalbewoners biedt grond voor een soort buddycomedy, wat de toon wel erg vaak laat switchen. Project Hail Mary mag aanvankelijk blijkbaar geen al te terneerdrukkende of epische allure krijgen.

De personages winnen ons echter voor zich, waardoor je de plot gefascineerd uitkijkt. Gosling overtuigt natuurlijk en Sandra Hüller is erg sterk in een bijrol.

Een soms te luchtig sciencefictiondrama met een absurd lange duur

De wel erg lange duur nekt Project Hail Mary ergens ook wat. In het laatste half uur zitten drie momenten waarop de film lijkt te eindigen en je de credits verwacht, waarna er toch opnieuw een scène volgt. Het slot waarvoor uiteindelijk gekozen wordt, is eigenlijk lichtjes onnozel. Project Hail Mary is een amusante crowdpleaser maar kan de intensiteit of het treffende van The Martian, Gravity of Ad Astra niet evenaren - maar misschien had het ook helemaal die ambitie niet.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de