Urchin

Het is erg snel gegaan voor Harris Dickinson. Sinds zijn eerste opgemerkte verschijning in Beach Rats in 2017 volgden heel wat grote producties, met het recente Babygirl als hoogtepunt, en nu al debuteert de 29-jarige Brit als regisseur. Urchin laat zich heel vlot bekijken zonder hoogst origineel te zijn, maar Dickinson hoeft zich alvast nergens voor te schamen.

Dit best wel treffende portret van een dakloze jongeman toont ons hoe je zonder adres al erg snel in de criminaliteit terechtkomt. Mike krijgt zijn leven maar niet op de rails. We volgen hem in pogingen stabiliteit te vinden.

Erg sympathiek wordt Mike niet opgevoerd. We mogen gerust stellen dat hij het echt wel zelf verkloot, anderzijds zien we ook wel dat de kansen niet voor het oprapen liggen onderaan de ladder. Dickinson klaagt geen maatschappelijk systeem aan, maar lijkt Mike toch wel zelf verantwoordelijk te stellen voor zijn situatie. Zo vraagt hij van de kijker net een grotere inspanning om de situatie niet te snel te veroordelen. Frank Dillane zorgt voor een zeer genuanceerde, geloofwaardige vertolking.

Een nog wat onzeker maar wel beklijvend regiedebuut van Harris Dickinson

In zijn ensceneringen gaat de regisseur niet steevast voor realisme. Visueel probeert hij hier en daar iets uit dat in combo met diverse stijlen muziek, opwindend overkomt maar ook wel nog erg aanvoelt als probeersel. Toch onderscheidt Urchin zich daardoor wel van gelijkaardige vertellingen in de Britse marge. Set Me Free, I'm an Animal van Sega Bodega sluit de film bezwerend af.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de