No Other Choice

Park Chan-Wook is echt geen filmmaker die zich laat vastpinnen. Noch in genre, noch in stijl is de man voorspelbaar. No Other Choice staat dus in contrast met het nogal ondoordringbare Decision to Leave en het complexe The Handmaiden. Bij het schrijven lijkt de onnavolgbare cineast zich voortdurend te hebben afgevraagd hoe hij elke scène - hoe banaal ook - zo onconventioneel mogelijk kon brengen.

Daardoor blijft de kijker zich afvragen wat hij eigenlijk aan het bekijken is. Is dit relaas over een werkloze man die op radicale wijze iets tracht te doen aan de situatie, een bittere satire, een zwarte komedie, een morbide thriller, een sociaal relevante aanklacht of een tragisch familiedrama? Het resultaat is hoe dan ook meeslepend en entertainend.

Want dit lang uitgesponnen verhaal voert een menselijk hoofdpersonage op dat voor zijn sinistere plan om zijn concurrenten op de arbeidsmarkt uit te schakelen, enorm veel tijd en moeite moet doen en afgeleid wordt door allerlei perikelen rond danslessen, gestolen telefoons, slangenbeten, een muzikale dochter, honden en de liefde voor papier. Hij wordt omringd door andere complexe, geloofwaardige figuren.

No Other Choice slaagt er ondanks dat realistische fundament niet in die enorm amusante plot ook echt substantieel te laten aanvoelen. De hele rits gebeurtenissen blijken finaal toch weinig wezenlijk. Maar de symboliek zit bij Park wel vaker onder een laagje trivialiteit.

De onnavolgbare Park Chan-Wook zet zijn visuele bravoure in voor een weinig wezenlijk relaas

De visuele bravoure waarmee dit allemaal in beeld wordt gezet, compenseert dit echter ruimschoots. De camera glijdt bezwerend en vernuftig doorheen de veelbelovende sets en de montage is extreem eigenzinnig. Zo blijkt dit toch een cinefiel genoegen.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de