La Gradiva

Na haar onopgemerkte debuut in 2018 probeert DOP Marine Atlan het nu 'voor echt' als filmmaker. Het bewonderenswaardige La Gradiva kreeg internationaal applaus en werd o.a. op Film Fest Gent als beste film gekozen.

In dit doorbloede Franse drama reizen we met een klas laatstejaarsscholieren mee naar Italië. De gepassioneerde lerares Madame Mercier tracht het uitgelaten kliekje wat geschiedenis mee te brengen. De jongeren onder haar hoede gedragen zich best behoorlijk maar hun focus ligt bij hun eigen belevingen en emoties.

Drie tieners leren we intenser kennen, waardoor een genuanceerde, geloofwaardige en bitterzoete kijk ontstaat op de typische jeugdige groepsdynamiek. Wat wij nu met de nostalgische bril op als de mooiste tijd van hun leven zouden beschrijven, ervaren de protagonisten als een wel erg hobbelig en eenzaam parcours van aantrekken en afwijzen, verlangens en frustraties, tederheid en botsing.

De filmmaakster neemt deze reis met zachte, ongedwongen hand in beeld. Ze creëert een dromerige visuele stijl, alsof de film nu al een herinnering is voor de jongeren, maar zet vooral in op naturalisme. De waarnemingen komen zo spontaan en ongekunsteld over dat je zelf tot de groep lijkt te behoren en elke nieuwe dag zich zonder voorkennis ontrolt.

Een melancholische, ongedwongen kijk op adolescentenpijn

De impact van La Gradiva zit dan ook in zowel de pijnlijk accurate uitbeelding van adolescentenpijn als in de melancholische toon waarmee de zoektocht naar verbinding wordt verteld. De gedreven vakleerkracht legt de connectie tussen verleden en heden maar ongewild ook tussen het heden en de toekomst van haar pupillen.

Het is aan henzelf om dat groeiproces in handen te nemen. Zo laten we deze protagonisten met al hun gebreken en nog beperkte inzichten tegen de droevige afloop met enige tegenzin los.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de