Marty Supreme

Timothée Chalamet lijkt weinig interesse te hebben in voor de hand liggende hoofdrollen of archetypische personages. Wat we hem in Marty Supreme zien doen, getuigt van een grandioze overgave. De Oscar staat al te wachten.

Maak kennis met Marty Mauser, een immens getalenteerde pingpongspeler met een onovertrefbaar ego. Hij is verwaand, grootsprakerig en egocentrisch, maar is wel een man met een doel: deelnemen aan het WK tafeltennis. Die focus laat hem de grootste dwaasheden begaan om toch maar de nodige fondsen bij elkaar te krijgen.

De opeenvolgingen van impulsieve beslissingen en vernederingen die Marty moet ondergaan, zorgen voor een rollercoaster van een film die de kijker op geen enkel moment op zijn gemak stelt. Dit is een jachtige, stresserende en voortdurend op iets faliekant afstevenende odyssee van de wanhoop waarin de protagonist haast voortdurend zijn zin krijgt maar intussen een spoor van vernieling achter zich laat. Op welk moment komt hier een einde aan?

Marty Supreme heeft meer dan één aspect gemeen met de vorige grandioze prent van Josh Safdie (en zijn broer Benny) - Uncut Gems. Ook daarin sukkelde een zenuwpees van een hoofdfiguur van de ene crisis naar de andere. Alleen was de lepe vos Howard Ratner een stuk onbetrouwbaarder dan Marty, die tenminste een klaar doel heeft en ook over het talent beschikt om dat waar te maken. Hij verdient dus echt een kans, maar moet de allergrootste moeite doen om anderen daar van te overtuigen en verknalt het finaal telkens weer.

Safdie doet geen toegevingen. Zijn film gunt ons niet alleen geen adempauze, het is ook esthetisch een uitdaging. De camera zit enorm dicht op de (vaak pokdalige) koppen van de acteurs, het beeld bevat een grove korrel, de jaren '40-sets zijn afgeleefd en rommelig - het is 1952 maar de wonden van de oorlog zijn nog zichtbaar. Marty Supreme lijkt bij momenten een verminkte prent, die zelfs evengoed een jaren '80-productie zou kunnen zijn.

Dat is ook waar de meesterlijke componist Daniel Lopatin - Oneohtrix Point Never voor de liefhebbers van experimentele muziek - met zijn intergalactische retroklanken naar lijkt te verwijzen. Deze klassieker in wording bereikt nu en dan grootsheid dankzij de eighties-electronica-vibe van de geniale artiest, die om onbegrijpelijke reden niet genomineerd werd voor een Oscar.

Een stresserende jachtige, op iets faliekant afstevenende odyssee van de wanhoop

De negen Academy Awards waar de film dan wel kans op maakt, zijn echter ook allemaal verdiend. Maar wie de ongeslepen parel Uncut Gems in het cinefiele hart gesloten heeft, zal Marty Supreme mogelijk toch ook als een net iets minder intens doorslagje ervaren. De triomf die dit voor Chalamet betekent, verliest daardoor echter geen waarde.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de